Archief: Dagboekverslag augustus t.e.m. december 2003
·
18 december 2003:
Toch een telefoontje van ‘Vinger aan de Pols’
·
20 december 2003:
De puzzel van mijn jeugd
·
29 oktober 2003:
Een jaar geleden: een terugblik
·
20 september
2003: De Holistische Leergang
·
22 augustus 2003:
Een klein wonder!
Vorig jaar in
oktober kreeg ik via mijn website een mail van Vinca van het programma ‘Vinger aan
de Pols’. Ze waren op zoek naar mensen die een ‘moedig besluit’ hadden
genomen met betrekking tot de behandeling van een ‘ernstige’ ziekte. In die
mail vroegen ze of ze met mij contact mochten opnemen. Na mijn toestemming heb
ik mijn verhaal aan Vinca verteld, die mij dezelfde week nog heeft opgebeld.
Vervolgens maakten we een afspraak dat er twee mensen zouden langs komen om
nogmaals mijn verhaal te horen en een paar vragen te stellen. Ze zijn ongeveer
1 ½ uur bij me geweest. Omdat ze mijn verhaal wel wilden ‘gebruiken’ voor hun
programma, werd er een dag afgesproken wanneer een cameraploeg een
portretopnames bij mij thuis zouden kunnen komen maken. Dit is niet doorgegaan
omdat men het programma niet rond kreeg.
De opnames werden afgelast maar Vinca zei dat ze mijn verhaal zouden
vasthouden voor misschien een volgende keer.
Ik was achteraf
opgelucht dat het allemaal niet doorging want ik had er toch wat wisselende
gevoelens over. Ik vond het soms nogal een zwaarmoedig programma en vaak werden
mensen toch in een soort van slachtofferpositie
geplaatst. Daar wilde ik niet aan meedoen!
Eind december
kreeg ik terug telefoon van dit programma. Deze keer was Hanneke de
tussenpersoon. Ik heb met haar mijn twijfels doorgesproken en het feit dat ik
het moeilijk vond om aan tafel te zitten met de moeder van Chris (Chris is de
jongen waar in eerste instantie mee aan tafel zou zitten maar die is in
november 2003 overleden). Ik vond het nogal dubbel om met een positief verhaal
te komen terwijl zij met het verdriet zat van haar zoon. Ik was bang haar
misschien te kwetsen met wat ik daar zou vertellen.
Hanneke heeft
me gerust gesteld dat ik mijn verhaal zonder problemen kon vertellen. Ze
verzekerde ook dat ik niet in de slachtofferpositie geplaatst zou worden maar
dat er ruimte zou zijn voor het positieve in mijn verhaal. Op die voorwaarde
heb ik hieraan toegezegd.
Nu begonnen de
zenuwen in mijn lijf te stromen! Ik was al druk in mijn hoofd bezig wat ik
allemaal wilde gaan zeggen. ’s Avonds kon ik moeilijk mijn gedachtestroom
uitschakelen en sliep ik slecht van al die opwinding. Gelukkig was ik de
volgende dag weer wat rustiger.
Ik ben alweer
een weekje terug van mijn derde weekend van
de Holistische Leergang. Ik ben ongelooflijk blij dat deze training op mijn pad
is gekomen.
Er wordt in
deze training veel aandacht besteedt aan het begrijpen en verwerken van de tijd
vóór de volwassenheid (o.a. kindertijd en puberteit) omdat daar heel veel
oorzaken kunnen liggen van beperkingen, blokkades, ziektes en andere problemen
in ons huidig bestaan, aldus de overtuiging van het Holistisch centrum.
Tijdens deze
weekends heb ik al heel veel inzicht gekregen in de overlevingsmechanismen die
ik mij gedurende mijn jeugd heb eigengemaakt om bepaalde ‘moeilijke’ of
‘pijnlijke’ situaties niet te hoeven voelen. Ik kan ze herkennen en zie welke
ik nu nog steeds hanteer. Het inzicht is er wel maar het patroon loslaten is
een stuk moeilijker. Gelukkig herken ik ze steeds sneller en lukt het me af en
toe om er anders mee om te gaan. Als me dit lukt, voel ik echt de vreugde en
het plezier door mijn lijf gaan. Door deze ervaringen voel ik me enorm
gemotiveerd om te blijven oefenen en blijf ik hier dan ook heel actief in. Met
mijn vriend praat ik hier ook veel over. Hij toont heel veel begrip voor mijn
proces en is hierin een grote steun.
Waar ik ook
heel enthousiast over kan worden is dat o.a. door deze training de puzzel van
mijn jeugd steeds completer wordt. Ik bel de laatste tijd mijn moeder dan ook
vaak op om er vragen over te stellen zodat ik steeds meer ga begrijpen. Er
vallen allemaal dingen op z’n plaats en vaak kan ik de vertaalslag maken naar
mijn manier van leven op dit moment. Ik voel dat ik bepaalde balast uit het
verleden, wat ik te lang bij me heb gedragen, aan het verwerken en loslaten
ben. Het voelt enorm bevrijdend! Ik ben er nog niet klaar mee want het lijkt
wel of naarmate mijn puzzel completer wordt, de puzzelstukjes kleiner worden.
Op zich vind ik dat positief want telkens als ik iets heb verwerkt, kom ik weer
een laagje dieper. Er is voor mijn gevoel veel beweging en groei. Het zijn voor
mij allemaal stappen die bijdragen tot een betere gezondheid, en dat is mijn
doel!
Vorig jaar, 4
oktober 2002, werd ik officieel ontslagen uit het ziekenhuis en ben ik nooit
meer teruggegaan. Het is alweer een jaar geleden dan ik de touwtjes weer zelf
in handen heb genomen.
Wat ben ik
gegroeid! Ik voel me rijk aan inzichten en wijsheden. Ik kom steeds dichter bij
de reden van mijn bestaan, waar het in wezen allemaal om gaat! Hoe dichter ik
daarbij kom, hoe zinvoller mijn leven wordt en des te gelukkiger ik me voel.
Het was een
jaar van onrust, angst, verdriet en pijn maar ook een periode van vechtlust,
enorme kracht, groei en nieuwe levensenergie. Ik heb er veel van geleerd en
begrijp ook dat alle gebeurtenissen een oorsprong en een reden hebben en als ik
bereid ben hier naar te kijken en ernaar te handelen, dan neem ik mijn leven
weer in eigen handen. Mezelf transformeren van een slachtoffer naar een
krachtig, zelfstandig individu is een proces dat nog steeds aan de gang is.
Verstandelijk begrijp ik het al, maar het daadwerkelijk realiseren tot in het
diepst van mijn wezen vraagt tijd.
Waar ik nu aan
werk is om nog minder verkrampt te leven, nog meer te durven loslaten zodat
ademhalen voor mij geen oefening meer is, maar een vanzelfsprekendheid. Als ik twee
stappen vooruit maak, val ik soms ook een stapje terug. Maar mijn aandacht
wordt steeds meer gericht op het opstaan en niet meer op het vallen.
Vandaag was het
de open dag van het Internationaal Holistisch Centrum (IHC). In het tijdschrift
Spiegelbeeld (waar
mijn artikel in werd gepubliceerd) las ik in het nummer van april 2003 een
artikel van de directeur van het IHC: ´Hoe kom je tot zelfdiagnose? Een
holistische benadering`. Het mag wel duidelijk zijn waarom mij dit zo aansprak.
Via hun site heb ik de folder en studiegids aangevraagd en ik was al helemaal
enthousiast om de Holistische Leergang te gaan volgen. Het betreft een 4-jarige
opleiding tot psychosociaal
natuurgeneeskundig counselor waarvan de eerste 2 jaar een training is tot zelfontplooiing.
Dit had ik nodig, dit is wat ik wilde. Twee jaar lang intensief bezig zijn met
mijn ontwikkeling (aldus genezing).
De laatste
maanden had ik het gevoel dat ik wat stilstond. Ik wist niet hoe ik verder
moest maar wilde het wel graag. Ik merkte dat ik wat meer continue begeleiding
nodig had met mensen om mij heen die ook in hetzelfde schuitje zitten als ik.
Ik voelde me een beetje alleen in mijn proces. In deze tijd is het jammer
genoeg nog zo dat wanneer je geen reguliere behandeling meer wil, je het zelf
maar moet uitzoeken. In het begin vond ik dat niet zo erg en voelde ik dat ik
de juiste mensen om mij heen gevonden had, maar na ruim een half jaar werd het
me toch te zwaar en te moeilijk. Gesprekstherapie heeft tijdelijk geholpen maar
het was maar een uurtje per twee weken en dus niet voldoende.
De open dag was
een erg inspirerende middag en ik heb me toen opgegeven om de
introductievijfdaagse te gaan volgen. Na deze vijfdaagse kan ik dan besluiten
of het daadwerkelijk een training is die bij me past of niet. Ik kijk er echt
naar uit. Op zo´n momenten gaat de tijd te langzaam voor mij en wil ik liever
morgen al gaan.
Het verslag van
de introductievijfdaagse vind je bij alternatieve geneeskunde à Holistische leergang.
Wiard en ik
vertrekken morgen voor een paar weken met de auto en de tent naar Frankrijk. Ik
vond het dan ook verstandig om voor die tijd nog eens mijn bloed te laten
onderzoeken zodat ik onbezorgd kan vertrekken. Ik had ook met mijn behandelende
arts van het ziekenhuis een afspraak gemaakt voor algemeen onderzoek want dat
was ook alweer bijna vier maanden geleden.
Mijn arts was
erg tevreden: mijn bloedbeeld was in orde, hij vond mijn conditie goed en er
waren geen bijzonderheden bij het lichamelijk onderzoek. Hij was toch wat
verbaasd en zei: “Je bent eigenlijk wel
een klein wonder hé?” Ik knikte stralend!
Op een of
andere manier deed het mij toch wat dat mijn arts dit zei en heel de dag heb ik
energie kunnen halen uit deze uitspraak. Het maakte mij niet uit dat deze
reguliere arts niet echt begreep op welke manier ik bezig was met mijn
genezing. Hij was in ieder geval erg blij en had dit op één of andere manier
niet verwacht. Het was voor mij toch weer een overwinning: het gaat goed met
me, ik ben goed bezig, ik ben inderdaad een wonder!