14 Januari 2005: Marleen is 7
januari op 27 jarige leeftijd overleden
21 december 2004: Winter, een
periode van bezinning
15 oktober 2004: Opname in het
ziekenhuis
4 juli 2004: Even geen berichten
meer
2 juni 2004: Een
korte terugblik en een oproep
28 april 2004:
Verdere verloop van de medische behandeling
27 april 2004:
Buitengewone behandeling van de Maori genezers
16 april 2004:
Teleurstellend bericht
14 april 2004:
Chemotherapie niet zo vanzelfsprekend
12 april 2004:
Vervelende bijwerkingen
8 april 2004:
Geïnspireerd door een boek
7 april 2004: Een
bericht voor mensen met kanker!
4 april 2004:
Mijn kijk op het verloop van mijn ziekte
31 maart 2004:
Uitzending ‘Vinger aan de Pols’ UITGESTELD!
28 maart 2004: De
diagnose leukemie voor de derde keer!
2 februari 2004: Eindelijk weer een update!
20 januari 2004:
Opname ‘Vinger aan de Pols’ in Hilversum
15 januari 2004:
Bloedonderzoek in het UMC
7 januari 2004:
Portretopname voor ‘Vinger aan de Pols’
Archief: Dagboekverslag van augustus t.e.m.
december 2003
Om haar verhaal af te maken,
ze heeft de draad weer opgepakt en is met haar sterke wil weer
aan haar “beter worden” begonnen. Echter, om de woekerende leukemiecellen te
onderdrukken had zij een lage dosering chemo nodig. Haar energie werd ‘weer’
langzaam afgebroken en al haar bloedwaardes zakten al snel. Gevolg hiervan was
dat ze ‘weer’ twee maal per week in het ziekenhuis zat voor bloed en
bloedplaatjes.
Keer op keer kreeg ze het voor elkaar om uit de dalletjes te
kruipen waar ze in terecht kwam. Keer op keer verbaasde ze mij en anderen door
er gewoon weer bij te zijn. Zo heeft ze nog met volle teugen genoten van een
flamenco optreden, vierde ze kerstavond in de Peppel in Zeist (kerstmix) en
waren we eerste kerstdag in België met haar familie. Tweede kerstdag bij mijn
broer met zijn vriendin en kind Oudejaarsdag vierden we met vrienden hier in
Zeist, het was super!
Het zag er even naar uit dat alles onder controle was. De chemo
sloeg nog steeds goed aan, de leukemie was onder controle, haar bloed schommelde
maar ze steeg toch nog, al was het niet veel, na het krijgen van bloed en
plaatjes. Dan komt er een moment in het nieuwe jaar dat ik haar naakt zie en
erg schrik. Ik vraag haar op de weegschaal te gaan staan en wat blijkt, ze is
in korte tijd nog eens (ze was al tien kilo onder haar ‘normale’ gewicht) drie
kilo afgevallen.
6 Januari, een dag die eindigt met veel benauwdheid op de borst,
goed dooradem ging steeds moeilijker en de pijn in haar rug werd erger. Ze kon
zich geen houding meer aannemen waarin ze zonder pijn, laat staan “lekker” kon
liggen. De nacht was lang en de volgende dag werd de kortademigheid erger en
erger en de pijn erger en erger. Op een bepaald moment zei ze ook letterlijk:
“ik ben het zat”. Toch wilde ze niet inzien dat het slecht met haar ging. Ze
was simpelweg van plan om nog beter te worden. Als dan de huisarts komt en haar
een spuitje morfine geeft om de benauwdheid te verminderen en zoveel mogelijk
van de pijn weg te nemen zijn haar laatste woorden: “ik ga slapen”. Ze is dan
nog twintig minuten bij waarin ik haar af en toe een slokje water geef tegen de
droge mond die ze had. Ze verliest dan haar bewustzijn, ademt in en stopt met
ademen. Het duurt dan even voordat ze weer uitademt en sterft. Voor mij een
ongelofelijke moeilijk moment en een van ongelofelijke pijn en verdriet. Ik was
alleen en heb in deze toestand uiting gegeven aan mijn oeremoties die los
kwamen. Kei hard heb ik geschreeuwd, kei en kei hard heb ik gehuild.
Drie dagen is
Woensdag 12 januari hebben
we haar begraven.
Het is vandaag een week geleden dat ze overleed. Ik kan me haast
niet voorstellen hoe ik komende tijd door moet komen. De pijn en het verdriet
zijn enorm. Het huis, ons huis, is leeg en erg stil zonder haar.
Het zal niet makkelijk zijn na alles wat ik met haar meegemaakt
en gedeeld heb. Ik mis haar maar voel ook dat het zo goed is, dat zij nu vrede
heeft en niet meer hoeft te lijden. Ik en vele anderen met mij zullen haar in
onzen harten met ons meedragen.
Hieronder volgt dan het stukje waar
Het is een lange tijd geleden dat ik van me heb laten horen en
sommigen zijn dan ook heel erg geduldig geweest. Het is hartverwarmend als
mensen blijven vragen naar een vervolg, naar hoe het nu met me gaat.
Ik weet niet goed waar te beginnen dus ik zie wel hoe het verhaal
zijn beloop neemt.
Alles is behoorlijk ander gelopen dan verwacht. Na een maand
ziekenhuisverblijf (ik vond het trouwens de zwaarste chemokuur die ik ooit heb
gehad) zou ik ongeveer vier weken naar huis om te herstellen om daarna de
volgende chemokuur te ondergaan. Vier weken vond ik een mooie termijn.
Alleen had ik de dag na mijn ontslag uit het ziekenhuis nog een
hartonderzoek omdat er tijdens de kuur al wat problemen waren. Het resultaat
van dit onderzoek (een zeer uitgebreide echo) liet zien dat ik hartfalen had,
dat wil zeggen dat de pompfunctie van mijn hart ernstig beschadigd is
(waarschijnlijk door een opeenstapeling van bepaalde chemo’s) en in mijn geval
die van de linker kamer, de pompfunctie die zorgt voor bloed- en
zuurstoftoevoer naar alle organen.
Zowel mijn vriend als ik waren zeer geschokt door het nieuws en
hadden weer een hoop te verwerken. Niet alleen had ik nu een hartprobleem, mijn
behandeling voor de leukemie kon niet meer worden verder gezet omdat mijn hart
zware chemo en bestraling niet aan zou kunnen. Met al ons positief denken,
probeerden we ons zodanig in te stellen dat de leukemie weg zou blijven en dat
alleen mijn hart genezen zou moeten worden.
Mijn cardioloog gelooft niet dat mijn hart zich nog zou kunnen
herstellen, althans dat heeft hij nooit meegemaakt. Moest ik geen
‘leukemiepatiënt’ zijn, dan kwam ik naar zijn idee op de wachtlijst voor een
harttransplantatie.
Goed, ondertussen gingen wij verder zoeken naar informatie over
hartfalen en toen kwamen we op de website van Pillie Willie waarin
duidelijke voorbeelden stonden van mensen die volledig of gedeeltelijk zijn
genezen van hartfalen door o.a. orthomoleculaire geneeskunde. Hiermee ben ik nu
ook al een tijd mee bezig en ook al ben ik nog erg moe, houd ik veel vocht vast
en heb ik ontzettend veel last van een hoestprikkel, in een maand tijd was mijn
benauwdheid verdwenen, waar ik ongelooflijk blij mee ben. Het is zo akelig als
je niet vrij kan ademen. Daar had ik toch heel veel last van. In ieder geval is
de website de moeite om te lezen als je met hartfalen zit. Er staat trouwens
nog over veel meer ziektes informatie op zoals suikerziekte, overgewicht e.d.
Ondertussen zijn we heerlijk een weekje naar Zwitserland gegaan
met mijn familie, naar een plek waar we al bijna 20 jaar komen. Ik wilde koste
wat kost mee. We zijn toen tegen de adviezen van de artsen in, toch gegaan.
Alles is goed verlopen. De familie ging elke dag heerlijke wandeltochten maken
en Wiard en ik bezochten op een rustig tempo wat steden zoals Interlaken, Bern,
Thun en Spiez. Er werd heerlijk voor ons gekookt en ik moest niets doen dan
alleen maar genieten en dat zat er wel in. We hebben ongelooflijk veel gelachen
met elkaar en veel leuke spelletjes gedaan.
Terug thuis werd het een zware tijd. Al die tijd had ik vlechtjes
in mijn haar tegen haaruitval (een goede tip als je je haren zo lang mogelijk
wilt houden). Nu had ik al erg veel jeuk op mijn hoofd en zag je hier en daar
een bult. Ook op mijn buik had ik wat huiduitslag. Toen Wiard met de tondeuse
mijn haar millimeterde, bleek heel mijn hoofd vol te staan met rode dikke
bulten. Tijdens het bezoek aan mijn arts in het ziekenhuis, werd ik direct
doorverwezen naar de dermatoloog voor een biopt (stukje huid dat men eruit
haalt om te onderzoeken) want mijn arts dacht meteen aan de leukemie. Bang als
ik was probeerde ik toch te geloven dat het één of andere huidziekte zou zijn,
maar wat was het wachten op de uitslag zwaar! Ik heb het daar heel erg moeilijk
mee gehad.
Twee dagen eerder dan gepland, kregen we het te horen: de
leukemie is terug. Het was nu ook alweer te zien in het bloed. Dat wilde zeggen
dat 2 tot 3 weken na die zware chemokuur de leukemie alweer terug was, want
toen had ik die huiduitslag al.
Dat was het dan, althans dat leefde bij ons zo een paar dagen.
Uitbehandeld in het ziekenhuis, geen goede vooruitzichten, geen arts die me nog
kon helpen.
Namens
De eerste kuur van vijf dagen heeft ze nu achter de rug. Ze is
daar nu herstellende van. Ondersteund met homeopathie en andere natuurgeneeskunde
is ze deze kuur redelijk doorgekomen. Ik zeg redelijk omdat de chemo toch echt
wel heel vernietigend gewerkt heeft. Haar slijmvliezen zijn erg aangetast
geweest. Slikken was erg moeilijk en pijnlijk, dit gaat nu beter, de pijn is
weg.
Haar bloedwaardes zijn langzaam weer aan het stijgen en zoals het
er nu uitziet kan ze komende week naar huis om aldaar op krachten te komen. Na
een of twee weken moet ze dan door met de volgende kuur.
Jullie zullen begrijpen dat
Ik ga proberen met enige regelmaat dit dagboekverslag ‘up to
date’ te houden maar vergeef me als dit niet elke dag/week is. Ook mijn leven
staat op zijn kop. (Tussen haakjes, als er partners van kankerpatiënten zijn
die met mij in contact willen komen stuur dan een mail naar klik
hier).
Wiard (vriend
De afgelopen tijd heb ik geen verslag meer geschreven van mijn
proces omdat ik heel erg de behoefte had om wat er allemaal met me gebeurde
(vooral innerlijk) heel dicht bij mezelf te houden. Ik voelde dat wanneer ik te
veel over mijn ziekte of over mijn proces sprak, veel waardevolle dingen
ontkracht werden. Komende tijd zal ik voorlopig om dezelfde reden niet meer
schrijven en ook niet alle berichten en mailtjes meer beantwoorden. De aandacht
is nu vooral op mezelf gericht en die heb ik op dit moment meer dan nodig.
Via deze weg wil ik dan ook iedereen bedanken die mij steunen en
hebben gesteund op wat voor manier dan ook.
Door technische omstandigheden is het me niet gelukt om mijn
dagboek regelmatig bij te houden. De komende tijd zal dit ook nog gering
gebeuren tot dit probleem is opgelost.
In ieder geval zal ik nu een kort verslag schrijven over de
afgelopen maand.
Medisch gezien zag het er de afgelopen tijd erg goed uit. Mijn
bloeduitslagen bleven heel stabiel en er waren geen onrijpe cellen meer te
vinden in mijn bloed (wat niet wil zeggen dat ze niet in het beenmerg zitten).
Ik heb wel eens een bloedtransfusie gehad omdat mijn rode bloedcellen erg laag
waren. Dit kwam door de chemo. Rode bloedcellen herstellen hier niet zo snel
van. Ik had inderdaad klachten van bloedarmoede (duizeligheid, hoofdpijn,
hartkloppingen,…) maar twee uur na de bloedtransfusie voelde ik me alweer kiplekker.
Bijwerkingen van de chemo had ik ook bijna niet dus het ging best goed met mij.
Tot ik afgelopen vrijdag voor bloedcontrole naar het UMC ging. Ik
had al een paar dagen weer veel botpijnen en pijnscheuten in mijn gewrichten
maar ik dacht dat het spierpijn was. Nu bleek dat er een enorme stijging te
zien was van mijn witte bloedcellen. Ik schok daar toch weer van, maar vooral
van het praatje met mijn arts. Hij vreesde namelijk dat het middel dat hij mij
tot nu toe had toegediend misschien niet meer zou helpen. Hij polste ook wat
bij mij hoe ik de toekomst zag in deze vorm van behandeling. Het was duidelijk
dat hij het erg somber inzag. Omdat ik het gevoel had dat hij toch niet zou
begrijpen waar ik aan dacht, zei ik dat ik het thuis even moest laten bezinken.
In ieder geval kreeg ik die dag weer chemo en werd de dosis prednison weer
verdubbeld.
Thuis gekomen was ik twee dagen van slag. Die bloedwaardes lieten
me niet los, terwijl ik zelf voelde dat ze heel misleidend konden zijn. Ik had
de week ervoor de slotvijfdaagse van mijn opleiding gehad waarin ik weer tegen
een hele hoop dingen ben aangelopen. Ook lichaamswerk maakten allerlei
blokkades los. In ieder geval kon ik al terugkijkend zeggen dat ik een hele
vermoeiende, intensieve en emotionele maar fantastische week achter de rug had.
De botpijnen (en lichte verkoudheid) zijn toen ook begonnen. Ik ben er nog niet
helemaal achter of het nu positief is dat hierdoor mijn cellen zijn gaan
woekeren, maar ik denk wel dat deze vijfdaagse tot op fysiek niveau heeft
doorgewerkt waardoor ik dit bloedbeeld kreeg. Dat het middel dus niet meer zou
werken, was voor mij toch een drastische conclusie. Vrijdag zal de bloeduitslag
erop wijzen of dat zo is of niet, maar aan mijn lichaam te voelen (die geen
pijn meer heeft), merk ik dat mijn bloedbeeld zich weer gestabiliseerd heeft.
Toch heb ik de dagen na deze uitslag een domper gekregen. Ik was
niet echt in paniek maar ik voelde wel een dreiging boven mijn hoofd. Mijn
angstige gedachten, gebaseerd op die bloeduitslag, namen een loopje met mij en
ik kreeg er geen grip meer op.
Uiteindelijk ben ik met iemand in contact gekomen waar ik met
Wiard helemaal voor naar Tongeren (België) ben gereden.
Dat is wat ik nu aan het leren ben, zonder al te veel druk, maar
ik vind het lastig. Ik dacht dat ik net aan het vechten was, dat ik niet meer
zo streng was voor mezelf maar ik zie nu ook weer hoe oude patronen zo
makkelijk weer de overhand nemen.
Zo merk ik dat ik mezelf nog te vaak bestraf wanneer ik ‘fouten’
maak terwijl ik alleen maar probeer te leren van alle situaties. Ik zie ook dat
ik nog zo vaak in mijn hoofd zit en daardoor probeer de (schijn)controle over
mijn leven te krijgen. Hoe laat is los? Hoe ga ik in de overgave zonder me er
bij neer te leggen?
Ik was net heerlijk aan het fietsen in de regen en toen bedacht
ik me dat ik misschien te veel gericht ben op mijn doel: genezen. Daardoor
wordt het denk ik steeds moeilijker om te accepteren dat ik op dit moment leef
met deze ziekte. Ik vind het zo verdomd moeilijk om dat resultaat los te laten
maar ik voel dat wanneer ik helemaal in die acceptatie ga zitten, dit gunstiger
zal zijn dan me krampachtig te richten op het willen beter worden. Het is
natuurlijk niet eenvoudig als steeds die dreiging boven mijn hoofd hangt, maar
angst is en blijft toch een slechte raadgever.
Op dit moment voel ik vooral veel verwarring maar probeer mezelf
de tijd te gunnen om door die verwarring heen te gaan. Wie weet voel ik me
straks dan meer ontspannen in deze spannende tijden…
Tot zover een kort verslag over hoe het nu met me gaat.
Ik wilde graag nog een korte
oproep plaatsen.
Ik voel me nog elke dag een gelukkig mens omdat ik me lichamelijk
zo goed voel. Dit komt doordat ik me niet klinisch laat behandelen maar ook
doordat ik allerlei alternatieve middelen gebruik die bijwerkingen voorkomen en
mijn lichaam zoveel mogelijk herstellen. Ik ben o.a. in behandeling van een
arts in België. Geen van alle onderzoeken, consulten en medicatie van haar
worden vergoed. Naast haar behandelingen maak ik nog gebruik van Chinese
kruiden, homeopathie en andere therapieën die niet (meer) vergoed worden. De
kosten lopen soms op tot meer dan €600 per maand.
Afgelopen tijd ben ik enorm gesteund door vrienden en familie die
een vrijwillige bijdrage gaven ter ondersteuning van al deze behandelingen. Ik
ben deze mensen heel erg dankbaar want door hen kan ik zo goed als onbezorgd
doorgaan waar ik mee bezig ben.
Mijn oproep is aan mensen die én het vermogen én de wil hebben
mij eventueel financieel te steunen. Dit kan op het volgende nummer van de
Triodos Bank: 77.78.25.724 (Mijn achternaam: Van Wesenbeeck)
Ik ben u daar in ieder geval eindeloos dankbaar voor!
Liefs,
“Kanker is altijd een
boodschap van liefde: het is een boodschap om niet langer de dingen te doen die
u pijn bezorgen en meer de dingen te gaan doen die u plezier geven. Dingen die
meer overeenstemmen met wie u bent en hoe u wilt dat uw leven wordt.”
“Als een belangrijk
onderdeel van de oorzaak van kanker is dat we proberen te zijn wie we niet
zijn. Dan betekent genezing van kanker dat we ons openstellen voor wie we
zijn.”
Deze visie, die ik me, vanaf dat ik het gelezen had, eigen heb
gemaakt, staat in het boek ‘De kracht die in je schuilt – psychische krachten
kunnen kanker en andere ziekten beïnvloeden’ van O. Carl Simonton.
In één week tijd heb ik het boek doorwerkt. Het is een fantastisch goed,
praktisch boek om te leren zelf aan uw genezing te werken. Ik was er zelf snel
doorheen omdat ik al heel veel werk, wat in het boek stap voor stap beschreven
staat, de afgelopen jaren heb aangepakt. Wat wel nieuw was voor mij en waar ik
nu dagelijks mee bezig ben, zijn de visualisaties.
Innerlijke beelden behoren tot de oudste middelen tot genezing.
Het is ook al lang wetenschappelijk bewezen dat er een enorme kracht zit in
meditatie met visualisatie. In de jaren 50 en 60 ontdekten wetenschappers dat
er een relatie bestond dat het lichaam invloed kan hebben op de geest en de
geest op het lichaam.
Midden jaren 90 is hier onderzoek naar gedaan met name bij
kankerpatiënten. Het effect dat de wetenschappers hebben aangetoond is, dat er
meer afweercellen worden aangemaakt. Er worden meer witte bloedlichaampjes
geproduceerd die de ziekte of de tumor aanvallen. Het werken met deze methode
wordt psycho-neuro-immunologie genoemd. Je kan hier meer over lezen op de
website van Jan
Kraak, de stichter van de Tai Chi Tao, onder het kopje: ‘De
kracht van visualisatie-meditatie’.
Ik heb uit het boek van Carl Simonton de meditatieoefening
gekozen die ik het beste bij mij vond passen en die heeft Wiard voor mij
ingesproken op de computer. Ook al ben ik er nog maar net mee begonnen, het is
de bedoeling dat ik hem dagelijks ga doen. Het is een visualisatie waarbij ik
een beeld vorm van mijn immuuncellen als sterk, talrijk en intelligent, wetende
dat de reguliere medicatie niet voor hen is bestemd. Het beeld van de
kankercellen is dat deze zwak, vervormd en gemakkelijk uit het lichaam te
verwijderen zijn. Dit is de basis van de meditatie. Ik merk dat ik me door de
dag heen ook regelmatig een beeld kan vormen van de werking van mijn cellen in
mijn lichaam. Ik visualiseer dan dat witte bloedcellen vanuit mijn milt weer
goed worden aangemaakt en als ik op mijn thymusklier klop (stimulatie) dat daar
allemaal immuuncellen uitstromen. Deze kleine vormen van visualisaties gaan als
vanzelf. Ik hoef mezelf er niet aan te herinneren er af en toe aan te denken
omdat het al in mijn systeem zit. Zelf voel en geloof ik heel sterk dat deze
methode een helende werking heeft.
Om even terug te komen op de visie ‘kanker is een boodschap van
liefde’, wil ik nog even zeggen dat het voor mij van wezenlijk belang was om zo
naar mijn ziekte te kijken. Ik heb namelijk mezelf lange tijd nog bestraft
omdat ik de vorige keer niet heb kunnen genezen. Ik vond het toen moeilijk om
te denken dat ik had gedaan wat ik kon met wat ik op dat moment wist. Nu zie ik
dat kanker geen straf is om dat wat ik niet goed heb gedaan, maar zie ik het
als negatieve feedback met een boodschap die ik kan gebruiken om mijn leven te
veranderen. Mijn levenservaring ís niet kanker, maar kanker maakt er wel deel
van uit. Als ik nu zie wat ik op een maand tijd aan ervaringen heb opgedaan,
dan kan ik mijn ziekte alleen maar dankbaar zijn.
Nu ik mezelf ook makkelijker kan zien als ‘een leerling van het
leven’, probeer ik objectiever te kijken naar de gebeurtenissen in mijn leven
zonder het te beoordelen als goed of slecht. Mijn grootste oefening ligt erin om
mijn fouten niet meer als fouten te benoemen maar als een slechte keuze,
gemaakt door een leerling van het leven die nog steeds bezig is met het leren
en groeien. Deze inzichten die uit het boek van C. Simonton komen, zijn voor
mij op dit moment de belangrijkste leerpunten.
Na het teleurstellende bericht van 16 april, was het de bedoeling
dat ik na een week alweer een injectie van de chemo Velbe zou krijgen, maar
toen mijn arts 23 april mijn bloeduitslag bekeek, vond hij het nog niet nodig
en werd het vijf dagen uitgesteld! Het was waarschijnlijk door de verhoging van
de prednison dat mijn witte bloedcellen weer goed gezakt waren.
Vandaag, vijf dagen later dus, was mijn bloeduitslag nog beter.
Mijn witte bloedcellen waren nog meer gezakt terwijl mijn bloedplaatjes alweer
aan het stijgen waren. Mijn hemoglobine was wel wat laag maar mijn arts zei dat
de rode bloedcellen altijd wat meer tijd nodig hebben om te herstellen. Hij zei
in ieder geval dat de slechte cellen goed waren afgenomen en wilde in eerste
instantie de dosering van de prednison weer halveren. Uiteindelijk zijn we
overeen gekomen dat we dat beter niet konden doen omdat anders nooit duidelijk
wordt welk middel nu het beste aanslaat. Nu moet ik pas 7 mei weer naar het
ziekenhuis voor chemo. Ondertussen heb ik veel vertrouwen gekregen in dat hele
kleine, gemene prednisonpilletje en ben ik blij dat ik daarmee waarschijnlijk
de chemo steeds weer kan uitstellen. Nu zit er toch alweer drie weken tussen
terwijl mijn arts dacht het na een week alweer te moeten geven. Het was grote
vreugde thuis en aan de telefoon bij mijn (schoon)moeders.
Dit is natuurlijk allemaal medisch bekeken maar ik moet er wel
bij vertellen dat er wonderbaarlijke dingen in mijn lichaam aan het gebeuren
zijn. Ik voel me erg goed, heb weinig last van vermoeidheid (terwijl mijn
bloedbeeld iets anders weergeeft), heb bijna geen fysieke klachten en ik voel
me erg gelukkig. Buiten de ondersteuning van veel natuurlijke middelen en de
uitwerking van de behandeling van de
Omdat onze computer opnieuw geïnstalleerd moest worden, heeft het
wat geduurd eer ik verder kon met het neerschrijven van mijn ervaringen. Dit is
dat ook een korte terugblik.
Op woensdag 21 april had ik een afspraak met
Toen ik de folder had doorgelezen, had ik vrijwel meteen besloten
om zo’n sessie te ondergaan. Ik heb er wel wat onrustig van geslapen omdat ik
het spannend vond.
Eerst wil ik kort wat vertellen over de
De
De ‘MIRIMIRI’-genezingstechniek is een eeuwenoude
Er wordt gebruik gemaakt van verschillende massagetechnieken in
combinatie met het activeren van acupunctuurpunten en door zeer diepgaande
acupressuur die het spierweefsel en de inwendige organen stimuleren. Dit
verwijdert afvalstoffen, spanning, moeheid en pijn en veroorzaakt een goede
circulatie en verbetert de vitaliteit.
De
‘TE OOMAI REIA’ reprogrammeert het cellulaire geheugen om
zodoende de oorspronkelijke, gezonde balans tussen lichaam en geest te
herstellen.
Meer informatie kan je lezen op hun (engelse) website: http://www.maorihealers.com.
Ik kwam binnen in een prachtige, mooi ingerichte boerderijwoning
alwaar ik werd ontvangen door assistentes. Zij gaven me wat te drinken en een
lijst die ik moest invullen met klachten die ik had. Ik zat op de bank te
wachten met nog wat andere mensen terwijl in dezelfde ruimte drie mensen
behandeld werden: twee op massagetafel en één op de grond. Ik kon alleen zien
hoe diegene behandeld werd die op de massagetafel het dichts bij mij lag maar
de geluiden (gillen en schreeuwen) kwamen van overal. Ik wist niet goed wat ik
moest denken maar ik had een gevoel van vertrouwen dat dit goed was zodat ik
geen angsten kreeg door wat er te zien en te horen was. Ik had een houding van
‘ik zie het wel’.
Na een klein half uurtje mocht ik op de grond gaan liggen en werd
ik behandeld door de zoon van het Moari-paar dat aanwezig was. Eerst werd ik op
vier verschillende plaatsen op mijn rug behoorlijk hard gekraakt en daarna ging
deze man op mijn benen staan op punten waar het natuurlijk verschrikkelijk veel
pijn deed, want daar zitten uiteraard de blokkades. Ik heb het uitgeschreeuwd
om de pijn te kunnen verdragen. Dit werd ook gestimuleerd omdat de energie dan
de kans krijgt om weer vrij te stromen. Ik moet ook zeggen dat het heel
opluchtend was om op die manier alles er uit te gooien. Waar kan je nog zo
ongegeneerd al je oerklanken laten horen??
Hierna weet ik niet meer precies wat nog behandeld is geweest
maar nadat een assistente met haar hand op mijn hoofd mijn lichaam tot rust
bracht, had ik een pauze van een half uur om wat te drinken en bij te komen. En
dat was ook nodig want wat daarna kwam, was tien keer erger!
Na dat half uurtje (waarbij ik weer heel wat indrukken had
opgedaan door wat andere cliënten aan het beleven waren), mocht ik op de
massagetafel gaan liggen. Nu werd ik behandeld door Papa Joe, die begon met een
zachte handoplegging. Toen begon hij een soort van klaaglied te zingen als
ondersteuning voor de behandeling die hij bij mij ging doen. Dit deed hij tot
de behandeling over was.
Een assistent hield mijn hoofd vast, een ander mijn armen en ik
voelde ook een hand op mijn been. Vanaf dan was het aan één stuk door het
doorstaan van onverdraagzame pijn. Ik heb mijn lichaam in alle bochten gewrongen
maar men had mij stevig beet. Papa Joe heeft lang mijn buik behandeld door heel
hard en diep te drukken op pijnpunten. Op het moment dat ik dacht het niet meer
uit te houden, liet hij los, wat een enorm bevrijdend en ongelooflijk
ontspannend gevoel gaf. Mijn keelgebied heeft hij ook behoorlijk hard aangepakt
door met zijn handen tot diep onder mijn sleutelbenen te drukken. Op een
gegeven moment dacht ik dat ik zou stikken. Toch voelde ik nog steeds
vertrouwen en op het moment dat ik dacht dat ik niet meer kon en mezelf
overgaf, liet hij los. Als laatste nam hij mijn nek nog onder handen en heeft
lange tijd pijnlijke drukpunten achter mijn oren behandeld. Vanaf het begin tot
het einde heb ik mijn emoties en mijn pijnbeleving de vrije loop gelaten. Ik dacht
eerst dat ik dat niet zou durven omdat er best veel mensen aanwezig waren, maar
op dat moment was ik alleen maar met die pijn bezig en hoe ik daarmee omging.
Ik heb alweer mogen ervaren dat ik een ongelooflijk sterk en krachtig lichaam
heb, wat mij steeds weer vertrouwen geeft in mijn genezingsproces.
Ik was blij dat het achter de rug was maar ik had er geen spijt
van. Alleen al om mezelf zo te mogen en kunnen uiten, was voor mij een heel
helende ervaring aangezien ik gedurende mijn leven een ster was geworden in het
opkroppen en inhouden van emoties, gedachten en gevoelens. Ook het gevoel van
mijn lichaam na die extreme pijn was een bijzondere ervaring. Ik zat echt
helemaal in mijn lijf en voelde me wat rozig en lekker moe. Ik mocht nog even
blijven liggen en heb daarna nog een half uur op de bank uitgerust.
De mensen die nog behandeld werden en hevige pijn uitten, kon ik
nu met andere ogen bekijken omdat ik wist wat ze doormaakten. Ook zij kwamen
later op de bank zitten en zeiden dat het zo goed voelde, terwijl het voor
buitenstaanders op een marteling had kunnen lijken.
Ik kon naar huis gaan wanneer ik wilde en dat deed ik op een
gegeven moment. Ik vond het vreemd om zomaar te vertrekken zonder dat er nog
werd teruggekoppeld wat er allemaal had plaatsgevonden.
Dagen ben ik onder de indruk geweest van deze dag. Ik kon over
bijna niets anders praten, denken en dromen.
Bijna een week heb ik ongelooflijk veel pijn gehad in mijn buik
en mijn rug. Niet alleen oppervlakkige spierpijn maar ook pijn aan mijn
organen. Het was allemaal heel erg beurs en gevoelig. Alleen omdat ik wist waar
het van kwam, maakte dat ik er zonder al te veel zorgen mee overweg kon, maar
ik heb het een week heel rustig aan gedaan om mijn lichaam de tijd te geven te
herstellen.
Vijf dagen later ben ik terug gegaan naar Doorn omdat ik mijn
edelsteentjes (die ik uit mijn zakken had gehaald) daar was vergeten. Ik vroeg
meteen aan de gastvrouw, José (die zich ook regelmatig door de
José zei ook dat de
Nu, een week later, voel ik me vrij van pijn en heb ik bijna geen
fysieke klachten meer. José zei me ook nog dat het normaal was dat het fysieke
lichaam de eerste dagen moet herstellen van deze zware behandeling. Niet alleen
de spieren maar ook alles wat losgemaakt is, moet z’n tijd krijgen om een
nieuwe vorm aan te nemen. Pas als het fysieke lichaam zich heeft hersteld, kan
de genezing plaatsvinden op cellulair niveau. Ik vind het altijd jammer dat ik
niet kan zeggen wat mij nu beter heeft gemaakt maar ik weet wel zeker dat deze
behandeling een grote bijdrage heeft geleverd aan mijn gezondheid of in ieder
geval nog een bijdrage zal leveren. In november komen de
Ik was vandaag erg vrolijk opgestaan omdat ik merkte dat mijn
hemerroiden aan het genezen waren. Het zal nog enige tijd duren voordat ze echt
weg zijn maar wat is het heerlijk om niet continu pijn te hebben. Na een paar
zo’n rotdagen voelde ik me dan ook meteen heel gelukkig. De vorige dag had ik
goed voor mezelf gezorgd: ik ben in bad geweest met ontspannende lavendelmelk
bij m’n Zeister vriendinnetje en heb heel de dag bij haar buiten in te tuin in
het zonnetje gelegen. Haar zoontje (mijn petekindje) en nog twee kleine
oppaskindjes leidde mij toen wat af van de pijn die ik toen nog had en samen
hebben we een prachtig kasteel gemaakt met blokken waar alle dieren konden
komen eten. Ik was duidelijk aan de betere hand toen ik thuiskwam.
Vandaag was ik dus met een opperbeste stemming naar het
ziekenhuis gegaan. Ik had er ook dit keer weer vertrouwen in dat mijn bloed goed
zou zijn. Bij de arts schrok ik dan ook wel even toen ik zag dat mijn witte
bloedcellen verdriedubbeld waren ondanks de medicatie. Mijn arts kon mij
vertellen dat de injectie die ik twee weken geleden heb gehad niet zo goed was
aangeslagen en dat ik zowel vandaag als volgende week een injectie nodig had.
Ook de prednison die ik één keer per dag nam, moest ik verdubbelen. Ik had wel
kunnen huilen. Eerst was ik een beetje bang en dacht dat ik verkeerd bezig was.
Dit soort stress (het moment van diagnoses en uitslagen) blijkt dus
ongelooflijk slecht te zijn voor kankerpatiënten omdat het deze angst
kankercellen meteen voedt. Ik voelde ook dat het me enorm onderuit haalde
terwijl ik dus niet echt precies weet wat deze uitslag betekent. Het zijn
cijfers en inderdaad, het zag er nu niet zo best uit, maar wil dat zeggen dat
het de verkeerde kant uitgaat? Met deze gedachten kon ik mijn stemming redelijk
snel hertellen en voelde ik vooral verdriet door teleurstelling.
Toen ik thuis was heb ik al mijn verdriet eruit gehuild en daarna
voelde ik meteen weer ruimte. Ik voelde me intens gelukkig, ook al had ik geen
idee waar het vandaan kwam. Het eerste uur wisselde deze twee emoties elkaar
af. Dit was een hele vreemde gewaarwording. Zolang ik het verdriet maar goed
liet stromen, volgde het gelukkige gevoeld daar meteen op. Na een uur was mijn
verdriet verdwenen.
Het gelukzalige gevoel is heel de dag bij me gebleven. Dit is al
vaker voorgekomen in die paar weken na de derde diagnose dat ik me zo heb
gevoeld, terwijl ik me niet kan herinneren dat ik me ooit al zo gelukkig heb
gevoeld in mijn leven. En waar komt dat gevoel dan vandaag? Is dit het gevoel
als je écht gelukkig bent? Geen pseudo-geluk dat vaak ontstaat wanneer men iets
leuks doet, of een compliment krijgt of goed nieuws heeft? Dit is denk ik geluk
dat niet afhankelijk is van iets of iemand maar dat helemaal van binnenuit
komt. Het ontstaat vanzelf en ik kan er geen reden opplakken. Het is er gewoon.
’s Avonds kwam Wiard terug van school (zoals altijd op vrijdag)
en trok me meteen weer met beide voeten op de grond. Er moest gepraat worden
over wat nu de volgende stappen waren. Dit gesprek bracht weer de nodige
emoties met zich mee maar wij komen er altijd wel uit. Het gesprek is pas
afgelopen als het voor beide partijen goed voelt. En daarmee wil ik nog even
benadrukken dat ik een fantastische vriend heb!
In ieder geval zou ik maandag mijn arts in Schoten opbellen om
naar haar bevindingen te vragen over de bloeduitslag van vandaag. Verder had ik
het boek gekocht ‘De kracht die in je schuilt: psychische krachten kunnen
kanker en andere ziekten beïnvloeden’ van Carl Simonton en Reid Hebson. Ik was
vergeten dat ik het had besteld en kon het ‘toevallig’ vandaag ophalen. Het
boek kwam als geroepen.
Ik had al ervaring met een simontontherapeut waar ik o.a.
visualisaties mee had gedaan tijdens mijn ziekenhuisverblijf in 2002.
‘Het Taborhuis ( zie ook http://www.taborhuis.nl) is
een centrum waar mensen die kanker hebben, elkaar in een warme, inspirerende
sfeer ontmoeten en door professionele hulpverleners worden begeleid. Na een bezoek
aan een Tabordag kunnen de gasten (patiënten en hun familieleden) besluiten aan
een programma deel te nemen. De begeleiding van patiënten en familieleden kan
individueel of in een groep plaatsvinden. Er wordt gebruik gemaakt van verschillende werkwijzen, zoals
lichaamsgerichte oefeningen, psycho-energetische therapie, creatief werken en
counseling.’
Om eerlijk te zijn, heb ik me altijd afzijdig gehouden van
bijeenkomsten met lotgenoten en dat soort dingen omdat ik dacht dat ik daar
niet zou vinden wat ik zocht en dat ik bang zou zijn dat men daar allemaal in
een soort van slachtofferrol zou zitten. Langs één kant voelde ik me erg sterk
omdat ik hun hulp niet nodig had maar langs de andere kant vond ik het soms wel
moeilijk dat ik met niemand ervaringen kon uitwisselen en steun kon zoeken bij
mensen die in hetzelfde schuitje zitten. Nu heb ik door dat ik niet echt wilde
accepteren dat ik een kankerpatiënt ben. Het duurde ook lange tijd eer ik de
CD-rom ‘Met kanker kun je leven’ (een prachtige CD, gratis verkrijgbaar via http//www.behoudenhuys.nl)
had aangeschaft omdat ik bij mezelf dacht dat ik niet wilde leren leven mét
kanker, maar zonder. Nu besef ik dat ik nu wél leef met kanker en dat ik dat
beter kan accepteren. Dat zal mijn genezing eerder bevorderen dan wanneer ik er
blijf tegen vechten.
Nu is het wel zo dat ik naar zo’n bijeenkomst van het Taborhuis
wil en kan omdat daar toch op een andere manier naar kanker gekeken wordt, dus
het is voor mij niet zomaar een lotgenotengroep of zo. In het boek van Carl
Simonton wordt uitgebreid beschreven wat de visie en het programma van het
Taborhuis inhoud. Daar kan ik mij helemaal in vinden en dus geeft het mij hoop
dat men mij dat weer een stukje op weg kan helpen want om eerlijk te zijn weet
ik nu even niet wat mijn volgende stappen zullen zijn.
Ondanks dat ik het even niet meer weet, heb ik toch het geloof en
het vertrouwen dat het goed komt. Ik weet niet hoe mijn leven gaat verlopen en
toch kan ik genieten van mijn dagen en mijn proces. Is dat misschien het geheim
van leven in het nu?
Ik weet dat ik
een risicovolle manier heb gekozen om te genezen van kanker maar ik zie het dan
ook als een manier van totale genezing. Dit wil ik nader toelichten omdat ik
merk dat nog veel mensen geloven dat het ondergaan van de volledige
chemotherapiebehandeling de enige manier is om deze ziekte voorgoed te
overwinnen. Niet dat ik mezelf nu ga verdedigen, integendeel, eigenlijk vind ik
het onbelangrijk wat anderen hier van vinden, maar het geeft me wel steun als
mensen me een beetje begrijpen.
Eerst en vooral
wil ik jullie wijzen op de website van den Stichting Nationaal Fonds tegen
Kanker: http://www.tegenkanker.nl
omdat ik het fijn zou vinden als mensen eerst iets meer zouden lezen over
chemotherapie alvorens ze een uitgesproken mening geven. Het is een prachtige
informatiesite waarin naar voren komt dat chemotherapie niet zo vanzelfsprekend
is, een site waar je leert kritisch kijken naar bepaalde behandelingen. Je
vindt er ook nuttige adviezen, adressen van artsen en links.
Op mijn website
beschrijf ik hier en daar mijn bevindingen over mogelijke oorzaken van kanker.
Ik ben nog steeds van dezelfde mening, alleen ben ik er nu achter dat deze
oorzaken het immuunsysteem verzwakken waardoor kanker en andere ziekten zich
makkelijker kunnen manifesteren. Deze informatie vond ik op internet:
Het
immuunsysteem beschermt ons 24 uur per dag, 365 dagen per jaar, zo’n 80 jaar
lang tegen kwaadaardige microben. Je merkt van de werking van het immuunsysteem
eigenlijk helemaal niets, tot het fout gaat, tot je ziek wordt. Een goed
werkend immuunsysteem kan ons tegen het ontstaan van kanker beschermen maar kan
ook meehelpen deze ziekte te genezen. Het is daarom van levensbelang dat het
immuunsysteem optimaal blijft functioneren, ook als het zwaar wordt belast tijdens
bijvoorbeeld een chemokuur.
Kanker kan
optreden doordat het immuunsysteem niet meer in staat is om de kankercellen die
in elk lichaam ontstaan op te sporen en te vernietigen.
Als je dit en
de site ‘tegen kanker’ hebt gelezen, kan je misschien begrijpen dat
chemotherapie toch niet zo effectief is als het lijkt. Het is namelijk
belangrijk om het immuunsysteem te versterken zodat het lichaam zelf de
kankercellen te lijf kan gaan, maar chemotherapie verzwakt juist het
immuunsysteem. Na een chemokuur is de kans groot dat er nog een slechte cel in
het lichaam aanwezig is die zich later weer kan gaan delen, zodat de kanker
opnieuw terugkeert (wat jammer genoeg vaak voorkomt). Wanneer het immuunsysteem
wordt versterkt, is de kans groter dat deze de nog aanwezige slechte cellen kan
vernietigen.
Omdat ik er
geen doekjes om wil winden ontremt te risico’s van chemotherapie, wil ik toch
nog vertellen dat veel (vaak te zware) behandelingen gekozen worden doordat er
geld mee gemoeid gaat. Het is ook nog steeds zo dat bij patiënten die
uiteindelijk komen te overlijden in 80% van de gevallen chemotherapie de
doodsoorzaak is. Als ik de volledige klinische behandeling (waaronder ook
bestraling) zou ondergaan, heb ik 28% kans om te overleven. Over kwaliteit van
leven is er dan weinig sprake en de kans op een recidief (terugval) blijft
groot.
Hier en daar
lees ik zulke verhalen op het internet en ik schrok er zelf van in wat voor een
gevaarlijk circuit je terecht komt als je je gezondheid volledig uit handen
geeft aan de reguliere artsen. Ik wil er nog wel bij vertellen dat het een
tijdelijke redding kan zijn en bij sommigen zelfs volledige genezing brengt,
maar ik hoop dat het duidelijk is waarom ik probeer zo veel mogelijk mijn
gezondheid in eigen handen te houden. Ik hou me verder niet bezig met het
zoeken naar het ‘slechte’ in de reguliere geneeskunde omdat ik van mening ben
dat deze hele waardevolle elementen bevat, alleen wil ik de illusie dat
chemotherapie ‘de enige oplossing’ is tegen kanker, uit de wereld helpen. Samenwerking
tussen de reguliere en de alternatieve geneeskunde gebeurt steeds meer en het
levert naar mijn idee de beste resultaten op. Ook voor mij staat er vrijdag
weer een chemobehandeling op het programma, maar het is voor 100% mijn eigen
keuze en thuis richt ik mij volledig op ontgifting en het opbouwen van mijn
immuunsysteem. Hoe het dan ook mogen aflopen, het is mijn verantwoordelijkheid
en die neem ik serieus.
Hoe voel ik me
verder vandaag? Slecht, misschien klinkt dat al een beetje door in mijn schrijfstijl
hierboven. Slecht is misschien te negatief gesteld maar ik smacht zo naar een
dagje zonder pijn. Ik vind het erg dat zoiets als hemerroïden me de hele dag
bezighoudt, dat ik slecht slaap, dat ik niet lekker kan gaan wandelen en dat
zelfs lekker ontspannen zitten in het zonnetje niet mogelijk is, terwijl het
juist terug mooi weer is. En het
vervelende van al is dat mijn klacht tot nu toe nog steeds elke dag een beetje
verergert. Het perspectief dat het binnen korte tijd zal verdwijnen is nog ver
te zoeken. Om eerlijk te zijn is achter computer zitten een goede afleiding: ik
vind het leuk om aan mijn nieuwe website te werken en de tijd gaat snel. De dag
mag voor mij snel voorbij gaan want het geeft mij het vooruitzicht dat er
misschien de volgende dag verbetering in mijn situatie zit. Ik moet zeggen dat
ik veel pijn kan verdragen maar in deze situatie gooi ik de filosofie van
‘leven in het nu’ even overboord en blijf ik uitkijken naar de dag dat het weer
beter gaat. Als dat zover is, dan laat ik het meteen weten!
De afgelopen
weken heb ik van elke dag genoten waarin ik geen pijn of andere ongemakken had.
Ik ben blij dat ik dat heb gedaan want dat genieten zit er voorlopig niet meer
in.
Eén van de
meest voorkomende bijwerkingen van chemotherapie is dat de darmen worden
stilgelegd, wat heel veel problemen kan veroorzaken. Al die tijd heb ik gevoeld
dat mijn darmfuncties het begonnen op te geven (verharding, pijn in mijn buik,
neiging tot obstipatie) maar ik heb erg mijn best gedaan om het met natuurlijke
middeltjes in beweging te houden. Dat is uiteindelijk gelukt alleen was het wat
te laat want nu zit ik met uitwendige hemorroïden (aambeien) en dat is geen
pretje. Sinds drie dagen heb ik nu zwellingen die elke dag wat groter worden.
Door de Paasdagen heb ik geen extra middeltjes in huis kunnen halen dus nu zit
ik thuis (i.p.v. heerlijk te gaan wandelen) met vreselijke pijn. Ik kan niet
zonder pijn zitten, liggen of lopen.
Gisteren had ik
het dan ook helemaal gehad en kon ik me overgeven aan het feit dat ik er erg
van baalde.
Ook had ik
gisteren weer over m’n hele lijf spierpijn (bijwerking van de Velbe) dus dat
kwam er ook nog bovenop. Wiard mocht me nog niet eens aanraken want alles was
vervelend. Deze spierpijn had ik na de eerste keer Velbe ook maar toen wist ik
niet dat dit een bijwerking was. Ik werd ’s nachts plots met pijn op
verschillende plekken wakker, de hele dag kon ik nog niet eens mezelf aanraken
en de volgende dag was het even snel verdwenen als het gekomen was. Erg vreemd.
Nu heb ik wel regelmatig her en der wat spierpijn of een trekkerig gevoel in
mijn armen, maar dit alles nog veel liever dan wat ik nu heb.
In ieder geval
ben ik er nu helemaal op geconcentreerd om dit probleem aan te pakken dus doe
ik niet te veel inspanningen op dit moment en neem veel rust zodat mijn lichaam
in ieder geval de kans krijgt zichzelf te herstellen. In het boek van Dr. Vogel
vond ik een middel voor het verbeteren van de doorbloeding en het versterken
van de vaatwand van de aders (Aesculaforce).
Ik wil hier in
ieder geval van af want als ik er niets aan doe, wordt het alleen maar erger en
ik merk dat dit ongemak mijn bewegingsvrijheid enorm beperkt en dus ook
stemming erg bepaald.
Deze keer dus
helaas niet zo’n vrolijk bericht…
Ik ben
overigens heel enthousiast begonnen aan mijn informatiesite. Door alles wat ik
van Wiard heb geleerd, ben ik nu in staat om heel wat zelf te doen aan het
bouwen van een eenvoudige website en ik vind het ook nog erg leuk.
Onafhankelijkheid brengt mij altijd vreugde.
Ik stel mij nog
regelmatig de vraag: ‘Waarom zijn wij hier op aarde?’. Verschillende antwoorden
hebben al de revue gepasseerd maar slecht weinigen hebben me voldoening
gegeven. Eergisteren las ik het boek uit ‘De dochters van het Licht’, een
spiritueel roman van Deepak Chopra. Daaruit wil ik graag een stukje citeren
omdat daar voor mij één van de antwoorden staat dat mij een vervullend gevoel
geeft op voorgaande vraag.
“Liefde zorgt
voor een volmaakt evenwicht als ze vrij mag stromen. Levensenergie bevat altijd
liefde. Daarom zie ik er alleen op toe of iemands energie wordt gebruikt zoals
de liefde het bedoelt – om vervulling te brengen. Mensen analyseren hun leven
op miljoenen andere manieren.
“Waarom zou je
eigenlijk de subtiele wereld verlaten?” vroeg ik.
“Omdat je ziel
geen liefde ervaart. Ze is liefde. Je zou het kunnen
vergelijken met een onmetelijk kunstzinnig talent. Zou een groot schilder
tevreden zijn met zijn enorme potentieel zonder ooit een streek op het doek te
zetten? De ziel is liefde, maar zonder te worden geboren kan ze daar geen
uitdrukking aan geven. Jij bent het voertuig voor de uitdrukking daarvan,
waarbij je je energie gebruikt om elke dag zo volmaakt mogelijk te scheppen.”
Door deze tekst
kreeg de film ‘City of Angels’ (met Nicolas Cage en Megg Rian) voor mij meteen
een diepere betekenis.
Nu ik toch het
boek voor me heb liggen, wil ik meteen nog een voor mij waardevol stukje
opschrijven:
“Als het zo
simpel was zou iedereen spirituele ervaringen hebben.
“De reden is
niet dat liefde hen in de steek gelaten heeft. Ik geloof niet in de uitspraak: Velen zijn geroepen maar weinigen
uitverkoren. Iedereen is geroepen, iedereen is uitverkoren.
Telkens als je
angst voelt.
Telkens als je
haat voelt of reageert met woede en vijandigheid.
Telkens als je
twijfelt aan jezelf als iemand die wordt bemind en verzorgd.
Telkens als je
iemand anders iets verwijt.
Telkens als je
het gevoel hebt dat je iets tekort komt.
Telkens als je
je een slachtoffer voelt.
Telkens als je
jezelf wilt verdedigen of iemand anders wilt straffen.
Telkens als je
iemand anders veroordeelt of afwijst.”
Wat hier staat is
niet nieuw voor mij maar het geeft me weer meer duidelijkheid op de manier
zoals het geschreven staat en het stimuleert me ook weer om hier verder in te
oefenen want daar gaat het voor mij uiteindelijk om!
Via mail en
post krijg ik regelmatig informatie over aanvullende behandelingen bij kanker
en over andere visies t.a.v. kanker. Omdat er steeds meer informatie bijkomt,
heb ik besloten een informatiesite te gaan maken voor mensen die hier naar op
zoek zijn. Er zitten namelijk hele waardevolle dingen bij. Je kan trouwens op http://www.kanker-actueel.nl
al ongelooflijk veel informatie vinden, zowel over reguliere als alternatieve
behandelingen, maar er staan ook talrijke ervaringsverhalen op en nog veel
meer. Via deze site ben ik te weten gekomen dat er informatiedagen zijn (16 en
17 april 2004) in de Rai in Amsterdam van de KWF Kankerbestrijding. Er is een
heel breed programma dat je zelf kan samenstellen. Voor meer informatie kan je
kijken op http://www.kwfkankerinderai.nl.
Ik ben er wel nieuwsgierig naar maar ik vrees dat ik er niet veel informatie
zal vinden die ik nodig heb. Toch vind ik het een goed initiatief.
Omdat ik weet
niet hoe mijn informatiesite gaat vorderen, wil ik jullie al vast wijzen op de
volgende site: http://www.aanvullendbijkanker.nl
Mijn vriend
heeft deze site net ontdekt en we vinden hem allebei echt goed! Hij is
uitermate geschikt voor mensen die een reguliere behandeling ondergaan maar ook
voor mensen die op zoek zijn naar alternatieve middelen. Zo staat de PAO V die
ik gebruik er ook in vermeld, de werking van groene thee en alles over de
werking van het ondertussen al zeer bekende middel ‘Iscador’.
De volgende
website wil ik ook alvast vermelden: http://users.skynet.be/paracon/essiac.htm
Essiac (in
Nederland Flor Essence) genoemd, is een kruidenmengsel dat het immuunsysteem
opbouwt, wat heel essentieel is in het genezingsproces van kanker. Ik gebruik
het middel al een jaar (met tussenposes) voor het zuiveren van mijn bloed en
lever. Het is voor iedereen geschikt omdat men in deze tijd heel wat gifstoffen
binnen krijgt en het immuunsysteem van vele mensen best wat ondersteuning kan
gebruiken. Deze kruidendrank is ideaal als voor- en najaarskuur. Elk jaar je
lichaam eens zuiveren kan wonderen doen.
Zelf vond ik
het ontzettend duur (ongeveer €25 per 500ml geloof ik) maar men verkoopt ook
het poeder, wat veel minder geld kost, maar dan moet je wel de tijd nemen om de
drank zelf te bereiden en te bottelen. Als iemand hier vragen over heeft, kan
je er mij altijd over mailen.
Ik hoop dat al
deze informatie sommige mensen weer een stapje op weg helpt.
Tijdens de
Frankrijkweek ben ik mij gaan realiseren dat het terugkomen van mijn ziekte niet
komt doordat ik het niet goed heb gedaan maar juist dankzij alles wat ik heb
gedaan.
Ik ga dit
proberen uit te leggen want ik vind het zelf niet eenvoudig om te verwoorden.
Het leeft wel helemaal in mij en ik geloof hier dan ook 100% in.
Toen ik de eerste
keer leukemie had, heb ik mij hoofdzakelijk regulier laten behandelen en ben ik
maar minimaal bezig geweest met het aanpakken van de oorzaak van deze ziekte.
Ik zie nu zelf wel dat ik nog te jong was om dat allemaal te begrijpen. Het was
vooral mijn levenslust die mij hier doorheen heeft geholpen.
De tweede keer
stond vooral het aanpakken van de oorzaak heel centraal en ik heb het gevoel
dat ik op emotioneel, mentaal en spiritueel niveau enorm veel veranderingen heb
doorgemaakt. Ik voel dat dit zijn uitwerking nu pas krijgt op fysiek niveau in
de vorm van leukemie. Dus eigenlijk is het een teken dat alles waar ik de
afgelopen jaren hard aan heb gewerkt zich aan het transformeren is tot in mijn
fysieke lichaam. Als je bekend bent met de theorie van Deepak Chopra dan kan je
misschien ook zien zoals ik, dat mijn cellen een ander ‘geheugen’ hebben
gekregen doordat ik anders ben gaan denken en leven en dat deze verandering een
crisis met zich meebrengt. Ik zie wel vaker bij mensen die (weliswaar in een minder
ernstige vorm) met bewustwording aan de gang gaan, veranderingsprocessen
doormaken en dan opeens ernstige fysieke klachten krijgen. Vaak heeft het
fysieke lichaam veel tijd nodig om hiervan te herstellen maar als deze ‘crisis’
voorbij is, dat het beter gaat met die persoon dan voor zijn
veranderingsprocessen.
Waarom het dan
bij mij weer in de vorm van kanker is, heeft met meerdere dingen te maken.
Eerst en vooral geloof ik dat mijn ziel in dit leven voor deze ziekte gekozen
heeft om die te doorleven (waar ik dus met het aardse bewustzijn niet veel
invloed op kan uitoefenen), ten tweede denk ik dat het een laatste
stuiptrekking (afronding) is van alle keren dat deze ziekte zich heeft
openbaart en als derde denk ik dat het ook te maken heeft met de aard van de
traumatische gebeurtenissen die ik heb meegemaakt in mijn verleden (waarvan één
tijdens de zwangerschap). Om privé redenen van betrokken personen ga ik hier
niet verder op in.
Dr. Hamer
brengt traumatische gebeurtenissen in direct verband met kanker en andere
ziektes in zijn theorie van de Nieuwe Geneeskunde (Wil je hier meer over lezen?
Typ bij Google ‘Dr. Hamer’ in en je vindt de Nederlandse site ‘Begrijp je
ziekte’.) . Hij beschrijft ook hoe patiënten na het herbeleven en verwerken van
deze gebeurtenissen in een fysieke crisis terecht komen. Als patiënten
uiteindelijk uit deze crisis komen (bij heftige crisissen m.b.v.
cortison-injecties), zijn ze genezen.
Mijn intuïtie
zegt dat ik in deze fase zit en dat ik wel reguliere medicatie (vergelijkbaar
met cortisone) nodig heb om hier doorheen te komen. Ik heb de reguliere
behandeling geweigerd (3 maanden lang chemotherapie, bestraling en
stamceltransplantatie) en heb gekozen voor medicijnen en chemo die tijdelijk de
groei van onrijpe, slechte cellen remt en onderdrukt. Hiervoor neem ik elke dag
prednison en krijg ik om de twee weken de chemo Velbe. Deze vorm van
behandeling (die dus niet op genezing gericht is) kan zijn werk een paar
maanden tot maximaal een half jaar doen. Dan is de kans groot dat ik immuun
wordt voor het middel. Een sterker middel is dan nog een optie maar de werking
daarvan houdt op een gegeven moment ook op. In ieder geval hoop ik tegen die
tijd mijn ziekte onder controle of overwonnen te hebben.
Ik hoop dat ik
een beetje duidelijk heb kunnen maken hoe ik tegen mijn ziekte aankijk. Toch,
het allerbelangrijkste is uiteindelijk waar ik in geloof. Als ik voor 100%
geloof dat een reguliere behandeling mij helemaal beter maakt en ik ga daar
voor, dan bestaat er een grote kans dat dat lukt. Als ik geloof dat ik alleen
met makrobiotische voeding van kanker kan genezen, dan is dat waarschijnlijk
ook mogelijk (er zijn voorbeelden). Het gelóóf dat deze leukemie een fase is in
mijn proces waar ik doorheen moet is dus heel erg belangrijk, maar nog belangrijker
is dat ik er 100% in geloof en niet 99%.
Ondertussen ben
ik heel erg actief op het alternatieve gebied.
Ik heb
makrobiotisch voedingsadvies gekregen om mijn darmen te versterken (waar vooral
het bloed wordt aangemaakt) en voor algemene versterking (in mijn geval meer
Yang) van mijn fysieke conditie.
Homeopathie
blijf ik nemen als tegengif voor de chemo die ik krijg. Dat houdt in dat ik een
korreltje neem voordat ik het medicijn krijg en een korreltje erna. De
prednison zou dit tegengif wat kunnen tegenwerken maar aangezien men dat niet
zeker weet en homeopathie verder geen schade aanricht, kan ik het beter wel
nemen.
De Chinese
kruiden die ik nu neem zijn o.a. gericht op het versterken van mijn
immuunsysteem en het zuiveren van mijn lever (die in slechte conditie is).
Via deze
kruidengeneesheer ben ik terecht gekomen bij een arts in Schoten die én werkt
met reguliere middelen én met alternatieve middelen. Het prachtige aan haar
behandelingen is dat zij zich niet alleen richt op het fysieke (is wel heel
belangrijk) maar ook op het emotionele, mentale en spirituele niveau. Ze
inspireerde mij enorm en ze bezit heel veel kennis en wijsheid. Van haar heb ik
uitsluitend natuurlijke middelen gekregen.
Eén ervan heet
PAO en is een extract van de schors van een tropische boom. Dit middel zorgt
voor het afbreken van kankercellen en stimuleert de positieve werking van chemo
en verminderd bijwerkingen.
Een ander
belangrijk middel stimuleert mijn bijnieren om weer zelf natuurlijke cortisone
aan te maken zodat die de functie van de prednison gedeeltelijk tot helemaal
zou kunnen gaan overnemen.
Verder heb ik
druppeltjes (van planten) en korreltjes (van bloesems) gekregen als emotionele
en spirituele ondersteuning (tegen angsten, stimuleren van de intuïtie, versterken
van het gevoel voor zingeving e.d.).
Afgelopen
donderdag ben ik weer in Schoten geweest voor bloedonderzoeken. Over een paar
dagen kan ik deze arts hierover opbellen wat zij hieraan heeft kunnen aflezen.
Een ander deel van het bloedonderzoek wordt gewijd aan een immuuntest, dat
ongeveer een maand zal duren. Over vijf weken heb ik weer een afspraak bij deze
arts en zal de uitslag hiervan bekend zijn. Het beeld hiervan zal
waarschijnlijk niet helemaal correct zijn omdat ik onder invloed ben van medicatie
maar zij vond het toch belangrijk om het te doen.
Ik ben
dagelijks bezig met visualiseren, genoeg rust nemen, Reiki, gezond koken,
beweging, verdere bewustwording en lezen. Ik heb onlangs het boek gelezen
‘Bontgenoot, autobiografie van een immuuncel’. Echt een heel leuk, makkelijk te
lezen boekje! Het is humoristisch maar vooral heel beeldend. Ik kan me nu veel
beter voorstellen hoe het er in mijn lichaam aan toe zou kunnen gaan, dus
visualiseren wordt op deze manier ook gemakkelijker.
Op dit moment
gaat het goed met mij. Afgelopen vrijdag heb ik voor de tweede keer chemo
gehad. Er zitten dus drie weken tussen de eerste toediening en de tweede,
i.p.v. twee weken zoals op de planning stond. Dit komt omdat mijn bloed nog
stabiel was en ik de keuze kreeg om de chemo alvast te nemen of het uit te
stellen. Dat was natuurlijk een gemakkelijk te nemen beslissing voor mij.
Ik voel me niet
veel anders dan voor de laatste chemo, alleen heb ik een vreselijke zoete smaak
in mijn mond die zorgt voor wat eetlustproblemen of niet goed weten waar ik zin
in heb.
Mijn
bloedwaardes waren ook best goed: mijn hemoglobine had de normale waarde terug
zodat ik genoeg zuurstoftoevoer heb en weinig last heb van vermoeidheid, ook
mijn bloedplaatsjes waren goed waardoor mijn blauwe plekken aan het genezen
zijn en er geen kans meer bestaat op spontane bloedingen.
Mijn witte
bloedcellen (normale waarde tussen 4-10) waren iets te hoog (10,4) maar in
vergelijking met helemaal in het begin van de diagnose (68) viel het allemaal
al heel goed mee.
Het feit dat de
prednison en de Velbe goed aanslaan en dat het toedienen van de chemo een keer
is uitgesteld zie ik als een klein stukje overwinning, iets waar ik zelf
invloed op heb kunnen uitoefenen.
Ik heb niet
iedereen op tijd op de hoogte kunnen brengen omdat het zo kortdag beslist was,
maar het is niet anders. In ieder geval kan je vanavond wel naar Vinger aan de
Pols kijken, maar dan kom je mij dus nog niet tegen. Hopelijk kijken jullie straks
met me mee.
Het staat deze
keer gepland voor woensdag 2 juni 2004 op Nedl.2 om 19.55u.
Eind februari
ben ik (half verkouden) met mijn vriend voor een paar dagen naar de Vogezen
gegaan. Bij Gérardmer zijn we een half dagje (voor mij de eerste keer) gaan
skiën waar ik verschillende keren gevallen ben en één keer behoorlijk hard. Ik
had wat moeite met lopen maar met de dag werd de pijn in mijn heup wel minder.
In plaats daarvan kreeg ik op andere plaatsen pijn (borstbeen, stuit) en dacht
dat het nog van het vallen was. Later kreeg ik rond mijn buik- en liesstreek en
later mijn enkels allemaal rode puntjes. Bloeduitstortingen. Wederom maakte ik
me niet al te veel zorgen omdat ik tijdens het skiën behoorlijke smakken had
gemaakt (ik heb overigens heerlijk geskied buiten het vallen. Het ging voor de
eerste keer eigenlijk bijzonder goed).
Na een week
werden de botpijnen erger, de rode puntjes vermenigvuldigden zich en mijn
verkoudheid bleef lang naslepen. Ik besloot naar mijn huisarts te gaan want ik
begreep niet wat er aan de hand was. Deze symptomen had ik nog nooit eerder
gehad. Omdat ik vrijdag 12 maart naar Frankrijk zou vertrekken voor een
verdiepingsweek van mijn opleiding (de Holistische Leergang), besloot ik voor
de zekerheid voorafgaand een bloedonderzoek te doen. Toen ik daar woensdag 10
maart mee bij mijn huisarts kwam, zag hij meteen dat mijn bloedbeeld heel erg
slecht was. Dus de bloedwaarden klopten toch. Ik dacht dat ze andere eenheden
hadden gebruikt omdat het er zo vreemd uit zag. Al die tijd heb ik dus van me
afgeschoven dat het iets met mijn leukemie te maken zou kunnen hebben.
Toen ik het
voelde aankomen, kon ik alleen mijn handen voor m’n mond houden en diep in en
uit ademen. Mijn hart ging als een gek te keer maar ik wilde niet in paniek
raken. Het lukte me om redelijk rustig te blijven maar dat kon ik niet lang
volhouden. Ik wilde meteen naar huis om hier uiting aan te kunnen geven.
Mijn huisarts
heeft meteen mijn behandelende arts van het ziekenhuis opgebeld en een afspraak
gemaakt voor de volgende dag.
Mijn eerste
reactie was om mijn vriend van zijn werk te halen (die zou pas 21u klaar zijn
en het was nog maar 17u). Toch ben ik eerst naar huis gegaan, heb een enorme
huilbui gehad (wat ook mocht van mezelf) en heb toen het Spiritueel Trefpunt
gebeld. Zij hebben mij in alle liefde telefonisch opgevangen en verteld wat
belangrijk was om in deze situatie te doen. De reden dat ik belde was of zij
wilde channelen voor mij zodat ik een antwoord kreeg op de vraag waarom deze
ziekte zich weer had gemanifesteerd. Omdat ze in Alkmaar wonen en ik het niet
zag zitten daar naartoe te gaan, stelden zij voor het via de mail te doen. Ik
moest een paar gegevens sturen en dezelfde avond zou ik van hen een
persoonlijke channeling ontvangen. Voor die tijd stuurden ze nog een prachtig,
liefdevol bericht met hun steun en advies en een affirmatie die ik dagelijks
kon gebruiken.
De channeling
heb ik gelezen met tranen in mijn ogen omdat het zo herkenbaar was wat daar
stond geschreven. Ik heb het verschillende keren terug gelezen want ik haalde
er inspiratie en kracht uit. Het was een goede ingeving geweest om dit te doen.
Hierna heb ik
Loek, de directeur van mijn opleiding, gebeld om te zeggen dat ik niet naar
Frankrijk (Lalouvesc) zou komen. We
hebben een tijdje met elkaar gepraat en hij raadde mij aan toch te komen, juist
nu! Het zou me goed doen.
Diep van binnen
voelde ik dat het goed zou zijn en dat ik eigenlijk wel wilde. Het was mijn
angst die het afraadde, want wat als het niet goed met zou gaan?
Ik was van
gedachten veranderd, ik wilde gaan. Al was het maar om mezelf de tijd te geven
om na te denken want wat moest ik nu? Ik wilde absoluut niet terug naar het
ziekenhuis!
Totdat mijn
vriend thuis was ben ik bezig geweest met informatie te zoeken op internet. Ik
heb verder niemand gebeld, zelfs m’n moeder niet. Ik had geen zin om het ook
aan iemand te zeggen. Ik zag deze terugval in het begin ook als ‘falen’. Ik had
te weinig tijd gekregen om te veranderen, om anders te gaan leven. Nu weet ik
dat het anders ligt, maar daar kom ik later op terug.
Mijn vriend
reageerde erg rustig o.a. omdat het niet tot hem doordrong. We hebben er samen
veel over gepraat en ook nu staat hij als een blok achter mij, wat ik ook
beslis. Hij gaat dit weer samen met mij aan in alle liefde. Ik was bang dat hij
mij niet naar Frankrijk zou laten gaan maar boven mijn verwachtingen in zei hij
uit zichzelf dat ik moest gaan. Dit was voor mij een bijzonder mooi en
ontroerend moment.
Donderdag 11
maart had ik overleg met mijn behandelende arts in het UMC. Mijn vriend en ik
vroegen naar de mogelijkheden die er waren t.a.v. de behandeling. Volgens hem
was de enige manier om tot genezing te komen de behandeling, die ik in augustus
2002 was begonnen, vanaf het begin tot het einde ‘ondergaan’. Deze behandeling
kon niet poliklinisch gebeuren dus zag ik dit in ieder geval niet zitten. Ik
wilde bedenktijd en zei tegen mijn arts dat ik een week naar Frankrijk ging.
Dit vond hij heel onverantwoord omdat mijn witte bloedcellen zo hoog waren dat
in een halve week een verdubbeling zou kunnen optreden en dit levensbedreigend
zou kunnen worden. Hij stelde voor om met een poliklinische behandeling te
starten die zorgt voor onderdrukking en remming van de woekerende cellen. Ik
kreeg prednison (o.a. ontstekingsremmend) mee naar huis en vrijdag kreeg ik
chemo (Velbe) via een infuus. Op deze manier zou ik met niet al te veel
risico’s naar Frankrijk kunnen gaan.
Vrijdag vóór de
chemo bleek uit het bloedonderzoek dat de prednison goed was aangeslagen
terwijl ik nog maar 2 tabletjes had genomen dus dat was goed nieuws. Voor het
eerst een bezoekje gebracht aan de polikliniek waar ik via een infuus chemo
toegediend kreeg. Ik zou er wat misselijk en moe van kunnen worden maar ik
mocht vrijwel meteen naar huis. Het enige waar ik op moest letten de komende
week was of ik geen koorts kreeg.
De dag hiervoor
kwam mijn vriend met het idee om bij het Homeopatisch centrum een middel te
gaan halen om de bijwerkingen van de chemo wat te verminderen. Daar hebben we
goed aan gedaan. We werden meteen aan de balie geholpen door een arts die de homeopathische
verdunning van de chemo Vincristine (het broertje van Velbe) gaf. Deze zorgt
voor een antigif zodat de negatieve uitwerking van de chemo verminderd maar de
positieve werking blijft.
De eerste dagen
heb ik alleen last gehad van een vieze, zoete smaak in mijn mond en een raar
gevoel in mijn buik (tegen misselijkheid aan). Ik heb geen koorts gehad, wel
wat vermoeid en veel blauwe plekken gekregen. Al bij al vond ik dat ik het goed
verdragen heb.
De reis naar
Frankrijk (Lalouvesc) was heel goed en rustig verlopen. We zijn aangekomen in
de sneeuw en hebben verder de hele week prachtig, zonnig lenteweer gehad. Die
zon was er speciaal voor ons om deze ‘Helende’ week kracht bij te zetten. Ik
heb nog 2 dagen met botpijnen (en dat is geen pretje) over heel mijn lijf
rondgelopen maar daarna waren ze helemaal verdwenen. Leve de prednison!
Wat daar
allemaal in La Vie Tara
(het prachtige, oude klooster waar we zaten) is gebeurd, is te veel om op te
noemen maar ik kan zeggen dat ik (en waarschijnlijk nog wel meer mensen) een
transformatieproces hebben doorgemaakt. Het was een wereld van verschil hoe ik
ben aangekomen en hoe ik daar weer ben vertrokken, hoe ik in het begin met de
angst voor de dood zat en deze heb aangekeken en hoe ik nu weer vol leven en
kracht zit, hoe stil, fragiel en teruggetrokken ik me in het begin voelde en
hoe aanwezig, sterk en enthousiast ik me nu voel!
De halve week
heb ik geworsteld met mezelf en mijn ziekte. Op het einde van de week ben ik
gaan inzien dat mijn ziekte mijn vijand niet is. Vechten tegen hem maakt het
alleen maar erger. De leukemie is tijdelijk een deel van mij. Hij wil mij iets
vertellen, leren. En daar heb ik me nu helemaal voor opengesteld. Ik leer elke
dag van deze ziekte en ik ben hem daar dankbaar voor.
De terugreis
was erg vermoeiend. Er was een enorme file in Luxemburg waardoor we genoodzaakt
waren via Duitsland terug naar Nederland te reizen. Achteraf gezien heeft ons
dat minstens een uur gespaard. Onderweg was ik best misselijk geworden van de
bergweggetjes en later kreeg ik enorm veel pijn in mijn lever. Nog steeds vind
ik het moeilijk om meteen een pijnstiller te nemen en wacht ik het liever af,
geef mezelf wat Reiki en hoop dan dat het over gaat.
Gelukkig komt
aan alles een einde. Het was heerlijk om weer thuis te zijn!
De rest van de
week heb ik bezoeken afgelegd aan andere artsen die ook vertrouwd zijn met de
alternatieve geneeskunde en genezers die geen artsen zijn maar wel veel
expertise in huis hebben. Hierover schrijf ik binnenkort een verslagje. Ook ga
ik straks proberen neer te schrijven hoe ik tegen deze ziekte aankijk. Ik kan
al wel verklappen dat ik het zie als een fase in mijn leven waar ik doorheen
kom. Tot snel!
Het heeft lang
geduurd maar hier is dan eindelijk een update van mijn site.
Wat is nieuw?:
Ik wil verder
alle mensen bedanken die mooie, lieve mailtjes en berichtjes hebben geschreven.
Het geeft mij de stimulans om door te gaan en met jullie te blijven delen hoe
ik steeds verder ga in mijn weg naar gezondheid.
Even een
opmerking: ik schreef in mijn artikel (‘Mijn verhaal beknopt’) dat ik elke minuut van de dag bezig
ben met mijn genezing. Ik heb gemerkt dat dit mensen nogal afschrikt en wil
daarom een correctie aanbrengen:
Ik ben in die
zin elke minuut van de dag bezig met mijn gezondheid, dat ik probeer alles wat
ik doe ‘bewust’ te beleven, dat ik voel dat ik elk moment in handen heb, dat ík
het leef en niet geleefd wordt.
Ik hoop dat ik
hierdoor meer duidelijkheid heb gegeven voor bepaalde mensen.
Een spannende
dag vandaag! Een week van te voren was ik al zenuwachtig (wat is dat toch met
mij?) en ik was dan ook blij dat ik het weekend van 16 tot 18 januari een
trainingsweekend had want hierdoor was ik weer helemaal in mijn gevoel gaan
zitten en kreeg ik een enorme rust in mijn hoofd en in mijn lijf.
Dinsdagochtend,
vlak voor de opname, kwamen mijn moeder en mijn vriendin Wendy, vanuit België
naar mij thuis. Wiard kon om 11u weg van zijn werk en zo vertrokken we met z’n
vieren om 11.30u naar de studio in Hilversum.
Om 12u, een uur
voor de opname, hadden we afgesproken met Hanneke. Zij nam ons mee naar het
mediacafé. Na een kopje thee werd ik naar de make-up ruimte gebracht en kreeg
ik een ‘natural-look’. Dat was nog even een kort moment om me te ontspannen
maar met mijn gedachten was ik al heel ergens anders.
Ik werd kort
voorgesteld aan de moeder van Chris, Caroline en Joop, de mensen die met mij
aan de tafel bij Pia Dijkstra kwamen te zitten. Hanneke nam met Wiard en mij
het draaiboek door zodat we een idee kregen van wat er aan ons gevraagd zou
worden en wanneer.
Ondertussen was
Sanne, mijn vriendin uit Zeist, gearriveerd. Mijn publiek en morele steun was
nu compleet. Ik ging nog even in gesprek met de arts die ook geïnterviewd zou
worden in het programma. Hij wilde kort mijn verhaal even horen zodat hij
straks gemakkelijker op bepaalde vragen kon antwoorden. Toen - een kwartier
later dan gepland - werden we geroepen om naar de studio te gaan. Ik zag in de
deuropening al het publiek zitten in een felverlichte ruimte met overal
camera’s en schuttingen, draden en personeel. Ik wist niet wat ik zag en durfde
in eerste instantie niet naar binnen te gaan.
Carolien, Joop,
de moeder van Chris, de arts, Wiard en ik kregen allemaal een microfoontje
opgespeld, camera’s werden ingesteld en stoelen nog wat verschoven. Toen Pia er
klaar voor was, werd er afgeteld en begon de eigenlijke opname. Het verliep allemaal
heel goed, vond ik. Toen er vragen aan mij gesteld werden, ging mijn hart in
mijn keel kloppen, maar gelukkig stroomden de juiste woorden er goed uit. Ik
had erg de behoefte om tijdens de opname even recht te staan en mijn lijf los
te schudden. Doordat ik zo stil moest zitten en met een hoop zenuwen zat, kon
ik niet meer via mijn buik ademhalen. Ik voelde helemaal geen bewegingsvrijheid
want ik moest blijven zitten zoals ik zat want daar hadden de camera’s zich op
ingesteld. Dat voelde natuurlijk erg vervelend en ik had continue koude handen,
maar uiteindelijk was de opname naar mijn gevoel toch nog redelijk snel
afgelopen.
Hierna hebben
we nog met elkaar nagepraat in de studio en later in het mediacafé. Sanne en
Carolien kenden elkaar nog van de middelbare school en zagen elkaar vandaag
voor het eerst weer terug. Dat was heel bijzonder. Het was sowieso een heel
bijzondere dag met mooie contacten en fijne gesprekken. We zijn best nog wel
lang gebleven maar op een gegeven moment was ik moe aan het worden van alle
indrukken en zijn we langzaam aan allemaal door gegaan.
Deze dag heeft
nog een halve week bij mij doorgewerkt. Ik moest het allemaal nog verwerken en
laten zakken.
Ik ben in ieder
geval heel benieuwd naar het resultaat. Ik hoop in ieder geval dat ik door dit
gedaan te hebben iets heb kunnen betekenen voor andere mensen. Daarom geloof ik
ook dat dit heeft moeten gebeuren.
Ik ben in ieder
geval blij dat het achter de rug is. Het is toch niets voor mij die
mediawereld. Ik kijk nu wel met andere ogen naar de televisie maar ik blijf
liever de ‘kijker’, dan kan ik tenminste zitten en liggen zoals ik zelf wil.
Op woensdag 31
maart 2004 om 19.55u op Nederland 2 is de uitzending van deze opname, dus niet
op 3 maart zoals voorheen. Het is dus nog even geduldig afwachten, vooral voor
mij J.
Omdat het
alweer een tijd geleden was, en ik mij de laatste dagen weer erg moe voelde, besloot
ik om toch maar weer eens voor een bloedcontrole naar het UMC te gaan. Vooral
als ik wat onstabiel op mijn benen sta (te wijten aan knikkende knieën) dan ga
ik mij stiekem toch een beetje zorgen maken. Op één of andere manier heb ik die
bevestiging van die bloedcontrole van tijd tot tijd toch nog nodig.
Mijn
bloeduitslag was weer helemaal perfect en er was zelfs een lichte stijging van
mijn bloedwaarden in vergelijking met de laatste bloedcontrole van augustus
2003. Mijn zorgen verdwenen meteen als sneeuw voor de zon en mijn energie kwam
ook weer terug.
Zo merk ik weer
dat mijn vermoeidheid vaak te maken heeft met wat er in mijn hoofd omgaat.
Waarschijnlijk was ik gewoon wat moe van een drukke dag en zat ik niet zo
lekker in mijn vel en ben ik op één of andere manier toch weer in een negatieve
spiraal terechtgekomen. Als ik mij dan ook nog zorgen ga maken, dan neemt mijn
energie snel af waardoor de vermoeidheid weer toeneemt. Een vicieuze cirkel
dus.
Door dat
bloedonderzoek ben ik waarschijnlijk weer uit deze neerwaartse spiraal gekomen.
Ik vind het zelf vreselijk dat dit me weer overkomt en ik frustreer mezelf
ermee dat ik zelf niet uit die negativiteit kan komen. Toch is het alweer lang
geleden dat ik me zo gevoeld heb, dus gaat het best wel goed. Vooral het
trainen van mijn gedachten en het transformeren van mijn oude patronen hebben
ertoe geleid dat ik mijn gezondheid steeds meer in handen krijg. Tenslotte
hoort vallen bij het opstaan en het opstaan bij het groeien…
5 Januari belde
Hanneke me weer op, zoals afgesproken. 7 Januari zou de cameraploeg naar mij
thuis komen voor een portretopname die aan het begin van de uitzending van het
programma gebruikt zou worden. Gelukkig had ik maar twee dagen de tijd om
zenuwachtig te zijn want die zenuwen namen weer een loopje met mij. De nacht
voor de zevende had ik dus slecht geslapen en om 10.30u stond
Onze woonkamer
werd helemaal gevuld met spots, een enorme grote camera met statief, koffers
met apparatuur en een micro aan een verlengstuk die boven mijn hoofd werd
gehouden. Hier en daar werden wat meubels verplaatst en toen ik me had gesetteld
in een lekkere stoel, werd er op mij ingezoemd.
Het interview
ging voor mijn gevoel niet zo lekker omdat ik te veel wilde vertellen waardoor
ik de essentie van mijn verhaal een beetje kwijtraakte. Toen ik een keer tot
drie keer toe iets overnieuw moest vertellen, had ik het een beetje gehad. Ik
vond het moeilijk om mijn verhaal met overtuiging te vertellen terwijl de
mensen die er waren mijn verhaal al kenden. Het voelde te onecht.
Hierna werden
er shots van mij gemaakt terwijl ik op deze site aan het typen was, groenten
aan het snijden en aan het schilderen was. Ik vond het toch wat vreemd
allemaal. Toen de cameraploeg vertrok en onze woonkamer weer helemaal leeg was,
leek het net of er niemand was geweest, of het allemaal een droom was.
In ieder geval
had het een vreemde indruk op mij gemaakt en had het veel energie van mij gevraagd.
’s Middags ben ik dan ook was gaan liggen en heb twee uur vast geslapen.
Heerlijk die rust!