Een tekst van mijn moeder

Woord vooraf

De tekst hieronder heeft mijn moeder geschreven vanuit de ervaringen die wij hebben opgedaan naar aanleiding van mijn ziekte. De oorzaken staan al eerder vermeld in deze site maar ik herhaal ze toch even zodat de tekst een samenhangend geheel blijft.

Het is belangrijk om te weten dat de inhoud gebonden is aan de tijd waarin het geschreven is. Gedachtegangen en overtuigingen zijn, als het goed is, aan verandering onderhevig en voortdurend in ontwikkeling. De bedoeling ervan is alleen dat u hier misschien ideeën uithaalt die voor u op dit moment belangrijk zijn. Daarom willen wij dit met u delen.

Voorbij pijn en lijden – Open brief over zingeving

Edegem, 5 oktober 2002

Aan mijn lieve vader, aan mijn lieve kinderen en hun vader, aan mijn schoonkinderen, aan al mijn vrienden van Cantabile, van de Chiro, van de 5 Dimensies, van de cursus Overvloed, aan alle Lichtwerkers die ik ken tot nu toe, aan al mijn lieve familieleden en kennissen:

“Pijn is de megafoon waardoor God de dove wereld toeschreeuwt.”

Deze uitspraak trof me toen ik vorige vrijdag de film ´Schadowlands´ volgde, met Anthony Hopkins en Debra Winger in de hoofdrollen. Een prachtfilm, waarin Hopkins grote theorieën verkondigt, maar niet in staat blijkt zijn gevoelens voor Debra te uiten, tot zij kanker krijgt en sterft.

Over deze uitspraak wil ik het met u eens hebben.

De meesten onder u weten en begrijpen dat ik zeer ontredderd ben geweest na de diagnose “leukemie” bij ons Marleen. Ik was behoorlijk geschokt en uitermate triest om het vele lijden dat haar te wachten stond, vermits ik dit allemaal al eens had mee-beleefd. Nooit heb ik er echter aan getwijfeld dat zij zou leven. Dat is voor mij geen vraag, maar een vanzelfsprekendheid. De weg daar naartoe echter, die van reeksen chemotherapie, weet ik uit ervaring, is een lijdensweg. Lichamelijke pijn, emotioneel lijden, je leven dat ondersteboven wordt gehaald. De vergiftiging van de kankercellen heeft grote gevolgen voor de rest van het lichaam. Alleen wie zoiets gezien en meebeleefd heeft, kent de ware omvang daarvan.

Mensen hebben een groot inlevingsvermogen. Vele reacties zijn dan ook: “Hoe erg! Wat een miserie! Wat is het leven toch een nare boel! Ge moet maar pech hebben! Hoe kan zoiets bestaan? Het is onrechtvaardig!...”

En hier zitten we bij dé grote vraag: WAAROM? En het antwoord is naar mijn overtuiging: omdat we doof zijn. God heeft een megafoon nodig om ons te doen inzien, om ons wakker te schudden.

Laat mij proberen het u beter uit te leggen.

Toen God de mens schiep, gaf Hij hem een vrije wil mee, zodat hij in alles een KEUZE kon maken. Omdat God zelf nooit beperkt is en oneindig vrij, wou Hij die onbeperktheid en vrijheid met ons delen.

In den beginne leefden wij in het Paradijs, maar spoedig, door onze vrije wil, kozen wij ervoor ons af te scheiden van God en hebben we er een potje van gemaakt. We kozen voor ruzie en oorlog, we belandden in ziekte en armoede.

Door de eeuwen heen zijn evenwel telkens weer grote Meesters tussen ons geweest, grote wijze mannen en vrouwen, die het Licht en de Liefde van God hebben willen tonen en door hun leven een voorbeeld geweest zijn van hoe God is en hoe men in wijsheid, liefde en mededogen met elkaar kan omgaan.

Meestal, als mensen veel pijn en lijden ontmoeten op hun weg, gaan zij op zoek naar de grotere waarden van het leven, gaan zij op zoek naar God. Ook in mijn leven werd ik heel veel geconfronteerd met felle pijn, verdriet en lijden. Ook ik ben op zoek gegaan en ik heb antwoorden gevonden. Ik weet nu dat niets “toevallig” is, dat men niet “zomaar” leukemie “krijgt”. Ik weet nu dat men geen slachtoffer hoeft te zijn van het “lot”, maar dat men zijn leven zelf in handen heeft. En omdat ik met u mijn oorspronkelijk verdriet en lijden om Marleen gedeeld heb, wil ik nu met u ook de wijsheid delen die ik tot nu toe gesprokkeld heb, met veel vallen en opstaan.

Laat mij één en ander verduidelijken.

Wij zijn in oorsprong ZIEL en elke ziel is een vonk van goddelijke oorsprong, die op een bepaald moment een zelfstandig leven is gaan leiden. Zoals gezegd zijn we door onze vrije wil vér afgeweken van onze goddelijke oorsprong maar de algemene tendens is altijd en voor iedereen, dat men op een bepaald moment (als men genoeg afgezien heeft gewoonlijk), weer kiest om naar Huis te gaan.

De Ziel, die vermoeid en uitgeput is door onze verkeerde keuzes, leven na leven, eeuwenlang, wordt terug wakker en begint ons aan te moedigen. Zij fluistert ons in: doe dit, doe dat, doe het zo… Maar wij zijn zo doof geworden, zo luidruchtig, dat wij haar stem niet meer horen. Zo moet zij haar megafoon gebruiken en haar toevlucht nemen tot de grote middelen: ziekte, ongevallen, pijn, verdriet, om ons wakker te schudden. En zelfs dàn blijven velen van ons volharden in hun oude levensstijl en denkpatronen en keren na een zware operatie, val, na brand, diefstal, auto-ongeluk….gewoon terug naar hun oude denk- en leefgewoonten.

Er zijn echter meer en meer mensen die zich wél realiseren dat er iets mis is met hoe ze leven en denken en die radicaal een andere richting inslaan na een tegenslag (lees: signaal van hun ziel).

De signalen die onze Ziel ons geeft hoeven niet altijd zo dramatisch te zijn als bij ons Marleentje, die voor de tweede keer in zes jaar tijd leukemie ontwikkelde. Eén van mijn vriendinnen breekt op skivakantie haar knie, ik krijg een hersenschudding. Wij werden door onze Ziel letterlijk geïmmobiliseerd. Plat. Rusten. En wat doe je dan? Nadenken. Alles op een rijtje zetten, Conclusies trekken. Maar niet met het denken, niet met het mentale. Met het hart. VOELEN: wat wil men mij hier duidelijk maken?

De dingen gebeuren niet zomaar, nooit! Er is àltijd een reden. Nee, niet één, er zijn altijd verscheidene redenen waarom de dingen gebeuren.

De redenen waarom iemand leukemie ontwikkelt (let om mijn taalgebruik: ik ontwikkel leukemie: Ik doe dit zelf. Ik “krijg” dat niet, dat is een foute uitdrukking) zijn o.m. de volgende:

• Men is niet goed genoeg, niet volledig genoeg geïncarneerd, d.w.z.: men is niet helemaal bewust hier aanwezig, men heeft niet de wil om HIER en NU, op deze aarde, in dit leven voluit te gaan, voluit te leven. Men is niet echt graag en gretig hier.

De basis van dit bewustzijn is angst. Wat voor soorten angst hier een rol spelen, zal ieder voor zichzelf moeten uitzoeken. Dat proces is een groot deel van de genezing.

• Iemand die leukemie ontwikkelt, leeft NAAST zijn Ziel, NAAST zijn hart, i.p.v. erIN, erDOOR, MET hart en Ziel. Zo iemand zegt veelal dingen als: “ik zou toch zo graag terug…..gaan doen, maar…” – “ik zou zo graag willen…, maar….” – “Ik zou zo graag…, maar”.

Vul zelf maar aan.

“Ik zou zo graag” is nu juist wat het Hart, wat de Ziel wil.

En al die “maren” houden ons ervan weg en we leven vanuit “moeten”, “zou toch wel moeten”, “ eigenlijk

wordt er van mij verwacht dat”, “ik voel me verplicht om”, “wat zullen ´ze´ wel denken als ik niet…”, “ik kan toch zomaar niet…”.

Ook van deze gedachtegang is angst de basis. Terwijl, als we zouden vertrouwen op onze goddelijke Leiding, als we onze Ziel en ons Hart de kans zouden geven, alles in orde komt. Vertrouwen en overgave, dat zijn twee grote sleutelwoorden, in élk proces van groei en genezing.

• Iemand die leukemie ontwikkelt laat dikwijls op zijn kop zitten. Men lààt zich leven, door omstandigheden, door maatschappelijke normen en waarden, door personen die (te) grote invloed hebben, door wie of wat dan ook. Men kiest niet voor zichzelf, niet UIT zichzelf, men laat het allemaal maar gebeuren, alles is goed, alles is OK, als ik maar niemand kwets, iedereen tevreden? Dan ik ook. Het ontbreekt aan zelfrespect, aan zelfliefde, aan eigen wil, aan verantwoordelijkheid voor het eigen leven. Het ontbreekt aan durf, aan initiatief.
• Leukemie als diagnose krijgen is cru, hard, keihard! Maar is wél een teken dat er fameus iets fout loopt in het leven van de betrokkene. Het genezingsproces houdt dan ook in dat men zijn leven radicaal, 180°, gaat omgooien, wil men genezen, blijvend genezen. Want leukemie is, hoe hard dit ook moge klinken, een levens-deficiënt-ziekte, een soort zelf-vernietigingsziekte, een langzaam-maar-zekere- vorm van zelfdoding: “ach… het hoeft voor mij allemaal niet/niet meer, laat mij maar stilletjes…”

Daarom dient zo iemand de WIL te ontwikkelen om in leven te blijven, en de grààgte, de gretigheid om te leven, hier en nu!

(N.B: Als jongere kinderen leukemie ontwikkelen, zou het kunnen zijn dat de ouders die verandering nodig hebben. De Ziel van het kind neemt het op zich om dat aan zijn ouders duidelijk te maken).

Voor àlle problemen zijn er oplossingen, ook voor kanker. Men moet alleen willen ZIEN – met het Hart – wàt de oorzaken zijn die tot de ziekte geleid hebben. Uitspraken als “Hij was heel zijn leven zo gezond als een visje en nu ineens…” zijn dus eigenlijk onzin.

Kanker, MS, hart- en vaatziekten, aids,… hebben een jàrenlange voorgeschiedenis eer de ziekte zich manifesteert.

(Hoeveel mensen besteden er bvb. aandacht aan de signalen die hun lichaam hen geeft – het wil NU rusten, het wil meer slapen, het wil gestreeld, geknuffeld worden, het wil beter, gezonder gevoed worden, het wil gehoord worden…?)

De bedoeling van élke ziekte, tegenslag, ongeluk is dus dat we op zoek gaan naar de ware oorzaak van het ontstaan ervan. Dat is geen gemakkelijke opgave, maar het is wel een kans om ons te bevrijden van het slachtoffergevoel, het is een kans om ons leven terug in te richten volgens de verlangens van onze Ziel. Zij en zij alleen is onze Overste, niets of niemand anders. Als wij constant zouden willen luisteren naar Haar, zou onze weg automatisch en gemakkelijk leiden naar goddelijk Licht, onvoorwaardelijke Liefde, mededogen, wijsheid. We zouden in geen tijd weer ver-enigd zijn met onze Bron.

Chemotherapie zorgt in eerste instantie voor dat het levensbedreigende beteugeld wordt: de kankercellen worden vernietigd door vergiftiging. Dat is een noodzakelijke, zij het zeer in- en aangrijpende stap. Maar ondertussen, en zeker daarna, kan men weer zijn eigen toekomst en gezondheid in handen nemen door zeer bewust met al deze zaken om te gaan en zijn gedachten over zichzelf en zijn leefwereld aan een grondig onderzoek te onderwerpen.

Ik doe zoveel moeite om dit voor u allemaal op te schrijven omdat ik het zo belangrijk vind. Ik wil in uw hart een zaadje planten van inzicht, van her-innering. Want eigenlijk wéten we dit alles, omdat we van oorsprong en in wezen goddelijk zijn. We zijn het allemaal vergeten. Ik neem de taak op mij om uw geheugen te helpen opfrissen zodat, op het moment dat ge in nood verkeert, ge u zoudt her-inneren; opdat er een einde moge komen aan uw gevoel van verlorenheid, van slachtofferschap; opdat ge zoudt weten dat God Liefde is en dat Hij maar één ding van ons verwacht: dat wij liefhebben. Op de eerste plaats onszelf, als goddelijk wezen om daarna, vanuit onze eigen overvloed, te kunnen delen met anderen.

Wat ons Marleen ons wil leren –en daar ben ik haar zo ontzettend dankbaar voor- is: Mens, durf te leven! Durf! Doe! En hou van jezelf. HOU VAN JEZELF. Respecteer jezelf en laat je respecteren. Volg je hart, in alles. Kies voor jezelf, maak ruimte voor jezelf, hou van dit leven en geniet er met volle teugen van.

Dank je, mijn lieve Marleentje, voor het Licht dat je voor velen bent en nog zal zijn.

N.B: Als deze tekst bij u niet aanslaat, lig er dan vooral niet wakker van. Dan is hij gewoon voor u nu niet van toepassing. En wat ik schrijf is niet DE waarheid. Het wordt pas waarheid voor u als het in uw hart aanslaat. Met al mijn liefde.

Mieke Du Meunier

Terug naar boven